Η “σωτηρία της πατρίδος” (μάχη στο Βαλτέτσι) τον Μάιο του 1821

Όταν οι Πάγκαλοι, οι Δήμοι και οι Καμπουράκηδες τονίζουν πως η Επανάσταση απέτυχε και ό,τι πετύχαμε, το πετύχαμε χάρη στην “ξένη” επέμβαση, ξεχνούν τον Καποδίστρια, τον ρωσοτουρκικό πόλεμο και την συνθήκη της Ανδριανούπολης. Θυμούνται μόνον το Ναβαρίνο, για να τονίσουν την (κατά 2/3) δυτική επέμβαση. Ξεχνούν όμως και πάλι ότι το Ναβαρίνο προκλήθηκε από την Ρωσία και επικυρώθηκε από την Ρωσία, δύο χρόνια αργότερα, αφού οι Αγγλογάλλοι, που σύρθηκαν σ’ αυτό, το παράτησαν στη μέση, ήδη από την ναυμαχία.

Όταν οι Βερέμηδες μέσω του ΣΚΑΪ μας λένε ότι κάθε Έλληνας κρύβει μέσα του την κακή πλευρά του, δηλαδή έναν Κολοκοτρώνη, ξεχνούν να μας πούνε γιατί έγινε ο “εμφύλιος”, πώς έγιναν τα δάνεια του Λονδίνου και γιατί καταδιώχθηκαν, δυσφημίστηκαν, δολοφονήθηκαν όλοι οι “ρωσόφιλοι” της Επανάστασης. Θυμούνται μόνον ότι ο Μπάιρον “προτίμησε” τον Μαυροκορδάτο, ότι οι “οπλαρχηγοί” ήταν τουρκόφιλοι (πότε-πότε) και ότι ο Δράμαλης έπρεπε να αντιμετωπιστεί με την βοήθεια της Δύσης.

Μέσα στην αντίστροφη (δυτικόφιλη) ιστορία της Επανάστασης που καλά κρατεί από τότε και εξελίσσεται μέχρι σήμερα, διαιωνίζεται και η μάχη των δυο (διεθνών) πλευρών που τότε συγκρούστηκαν στον λεγόμενο “εμφύλιο”. Στον ιστορικό τομέα όμως δεν πρόκειται για “μάχη”, αφού η όποια αντιπαράθεση οφείλεται στην λυσσαλέα προσπάθεια της φιλοδυτικής πλευράς να αντιστρέψει τα γεγονότα, με πρώτο και κύριο ότι οι Έλληνες “εμπνεύστηκαν τον ξεσηκωμό τους από τον Ροβεσπιέρο, τον Μιραμπώ και τον Μπαμπέφ”. Εκτός από τα στοιχεία που αναφέρθηκαν και από τα γνωστότερα (25η Μαρτίου, κρυφό Σχολειό, Πατριαρχείο κλπ) υπάρχουν και άλλα, λιγότερο γνωστά στοιχεία της αντίστροφης ιστορίας· όπως το δόγμα που λέει ότι τον πρώτο χρόνο οι επαναστατημένοι δεν έδωσαν μάχες, αλλά απλώς έσφαζαν αμάχους, έχοντας ως ηγέτες τους ιερείς και τους μοναχούς, συνεπώς, οι σφαγές αμάχων από την πλευρά των Τούρκων ήταν “αντίποινα”. Όταν το γραικικό κράτος κατάφερε στον 20ο αιώνα να μπερδεύουν οι μαθητές το “ΟΧΙ” του 1940 με την Επανάσταση του 1821, θα ήταν πολυτέλεια να εγκαλέσουμε το ίδιο κράτος, επειδή μαθητές και ενήλικες αγνοούν ότι οι σφαγές των άμαχων χριστιανών (Μάρτιος-Απρίλιος 1821) προηγήθηκαν των σφαγών της Τρίπολης (Σεπτέμβριος 1821).

Η φιλοδυτική ιστορία ξεχνά ότι οι μεγαλύτερες ήττες προκλήθηκαν όταν στα πράγματα ανακατεύτηκαν οι δυτικοί και διοίκησαν οι δυτικοι και οι δυτικόφιλοι (Πέτα, Ανάλατος). Ως Έλληνες, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι την πρώτη, μεγάλη, καίρια μάχη την κέρδισαν αυτοί που δεν είχαν οργανωμένο στρατό κατά τα δυτικά πρότυπα, αλλά στρατό στον οποίο συμμετείχαν πολλοί που έπιαναν τουφέκι ή σπαθί για πρώτη φορά στα χέρια τους. Την μάχη στο Βαλτέτσι (11-12 Μαΐου 1821) την κέρδισε ο στρατηγικός νους του Κολοκοτρώνη και οι δυσφημισμένοι οπλαρχηγοί και κοτζαμπάσηδες. Η μάχη αυτή έκρινε την κατάληψη της Τρίπολης και την τύχη της Πελοποννήσου. Την μάχη αυτή ονόμασε “κρίσι της Ελληνικής Επαναστάσεως” o Κανέλλος Δεληγιάννης και “σωτηρία της πατρίδος” ο Φωτάκος Χρυσανθόπουλος. Για το ιστορικό της μάχης βλ. εδώ.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s