28.5.1979: Η Ελλάς αποδέχεται οριστικά την ευρωπαϊκή της μοίρα. (Για να θυμούνται οι παλιοί, και να μαθαίνουν οι νέοι)

giscard-karamanlisΤο έργο που από την 26η Ιανουαρίου 2015 διακινούν οι κινηματογράφοι σ’ ολόκληρο τον δυτικό κόσμο λέγεται «Ελληνο-Γερμανική Σύγκρουση». Πολλά επεισόδιά του μπορεί κάποιος να τα ονομάσει με άλλους τρόπους, όμως το σημαντικό σημείο -τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο- είχε προαναγγελθεί. «Αλλάζουμε την Ελλάδα, αλλάζουμε την Ευρώπη» είχε πει ο Τσίπρας προεκλογικά. Αν και οι Podemos απέχουν ακόμα χρονικά από το να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, οι βορειοευρωπαίοι, μέσα από τα σακάκια χωρίς γραβάτες και τα πουκάμισα έξω από τα παντελόνια έχουν εισπράξει το μήνυμα που τους είχε υποσχεθεί ο Τσίπρας. Ποιος το είχε «υποσχεθεί» σ’ αυτόν; Δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα, όμως τα ταξίδια του σε Λονδίνο, Βατικανό και ΗΠΑ αρκετό χρόνο πριν τις εκλογές, έδειχναν ότι κάτι είχε αποφασιστεί. Το επικοινωνιακό λοιπόν έργο είναι φανερό ότι δεν στοχεύει στην επικοινωνία δια της επικοινωνίας. Ο ευρωπαϊκός και αμερικανικός λόγος έχει κι αυτός δυο επίπεδα. Ποια; Α) Να κάνει τα μαθήματά του ο κακομαθημένος μαθητής που λέγεται «Ελλάδα» και να μη ζητάει μόνο βοήθεια. Β) Η Γερμανία τραβάει πολύ το σκοινί. Εκτός του ότι κινδυνεύει να σπάσει, αυτό που κάνει, δεν είναι ούτε ηθικό, ούτε αποδοτικό. Έχει κι η Ελλάδα δικαιώματα.

Μέσα στα δυο επίπεδα έχουμε ποικίλες αποχρώσεις, που κυρίως εντοπίζονται στο αν ο λόγος είναι κυβερνητικός ή μασμιντιακός, αν εκφέρεται από «συντηρητικούς» ή «προοδευτικούς» πολιτικούς κλπ. Αυτά δεν παίζουν καμιά σημασία. Σημασία έχει προς ποια κατεύθυνση προετοιμάζει το διεθνές κοινό όλο αυτό το επικοινωνιακό έργο που πάλι έχει ως φόντο τον Έλληνα φοροφυγά και σε λίγο θα κουράσει άπαντες, αν δεν το έχει κάνει ήδη. Πάμε σε δυο ευρώ; Σε έξοδο της Ελλάδας για να συνετιστούν οι υπόλοιποι; Σε έξοδο της Γερμανίας, ιδιαίτερα αν την ζορίσει η Ελλάδα με τις αποζημιώσεις του Β΄ π. πολέμου; Σε απορρόφηση του αμερικανικού χρέους από την Ευρώπη; Σε επέμβαση της Ρωσίας;

karamanlis_andreasΤα ερωτήματα είναι ατέλειωτα, αλλά τα διεθνή προβλήματα είναι πάντα πολυεπίπεδα. Αυτό που ίσως αξίζει να δούμε, να θυμηθούμε, να γνωρίσουμε, να αναλογιστούμε, είναι το πώς ξεκίνησαν όλα. Πώς ανακοινώθηκε η ένταξη της Ελλάδας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, τι σήμαινε για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή «ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία, ιστότιμη συμμετοχή, ισοδύναμη ψήφος με τις ΜΕΓΑΛΕΣ ευρωπαϊκές χώρες, κανούριοι δρόμοι και ορίζοντες» κι αν όλα αυτά δικαιώθηκαν, ή αν κάτι άλλο έγινε και μπορούσε να έχει προβλεφθεί. Σημασία έχει, ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν το 1953 (σύμφωνα με τους αριθμούς που δίνει ο Καραμανλής), κι εκείνη η χρονιά είναι σημαντική, τόσο για τις αποζημιώσεις που οφείλει η Γερμανία, όσο και για τον ρόλο των ΗΠΑ. Άλλωστε, σήμερα ο Τσίπρας το «1953» επικαλείται. Σημασία έχει επίσης η αγωνία του Καραμανλή να προφυλάξει την Ελλάδα από τον Ανδρέα Παπανδρέου που απειλούσε να τη βγάλει εκτός Ευρώπης, ένα μόλις χρόνο μετά την υπογραφή στο Ζάππειο. Η αγωνία να διαφυλαχθεί το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν«, να πειστεί το κοινό ότι υπάρχει και αντίθετη άποψη, εκφρασμένη από τον Ανδρέα (που το 1974 φορούσε ζιβάγκο). Σημασία έχει ότι ο φίλος και μέγας σύμμαχος τότε του Καραμανλή, ο Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν, ζει σήμερα και είναι της γνώμης να βγει η Ελλάδα από το Ευρώ. Σημασία, πάνω απ’ όλα, έχει η φράση

«Η Ελλάς από σήμερα αποδέχεται οριστικά την ιστορική πρόκληση και την ευρωπαϊκή της μοίρα, διατηρώντας την εθνική της ταυτότητα«

Κωνσταντίνος Καραμανλής, 28 Μαΐου 1979

Γιατί αν ορίζεις τον Έλληνα με βάση τον Churchill και τον Shelley, τότε… υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που επανεμφανίστηκε και συνεχίζεται αδιάκοπα από το 1821 με βάση το δόγμα «επαναστατούν οι Γραικοί έναντι των Οθωμανών, των Γραικορωμαίων και των Ρωμαίων στους οποίους ήταν υπόδουλοι, από το 146 π. Χ.» Οι «Γραικορωμαίοι» δεν είναι άλλοι από τους «Βυζαντινούς» και το δόγμα που υιοθέτησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δεν είναι καν του Αδαμαντίου Κοραή. Κι αυτός από αλλού το αντέγραψε. Από πού; Από την πλευρά που έκανε το παν για να εξαλείψει τον Υψηλάντη, τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και, φυσικά, τον Καποδίστρια (βίντεο).

τΚτΙ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

6 Responses to 28.5.1979: Η Ελλάς αποδέχεται οριστικά την ευρωπαϊκή της μοίρα. (Για να θυμούνται οι παλιοί, και να μαθαίνουν οι νέοι)

  1. Ο/Η pap-net λέει:

    Η πραγματική αλλαγή σήμερα είναι δεν είναι η κατάργηση τον εθνών αλλά η ταχύτητα με την όποια θα καταργηθούν. Εδω ο ευρωσκεπτικισμος εισβάλει ως μόναδικό μέσο διαπραγμάτευσης και μετριασμού αυτής της ταχύτητας, αλλά και ως μέσω καθορισμού της θέσης του οποιοδήποτε στην Ενωμένη Ευρώπη.
    Στην ενωμένη Ευρώπη όσα θα ζητήσεις θα λάβεις και η θεση σου αθ είναι αναλογη των πόσων διεκδίκησες και πήρες.

  2. Ο/Η pap-net λέει:

    Όσον αφορά την ταυτότητα η άποψη μου είναι ότι δεν την ξέρουμε. Δεν ξέρουμε τι είναι ελληνικότητα και τι είναι ελληνικό (μέρος) μέσα στο Παγκόσμιο (όλον).
    Ακριβέστερα , δεν ξέρουμε τι είναι τι είναι ελληνικό σήμερα (μέρος) μέσα στο Παγκόσμιο (όλον) Προσπαθώντας να το βρούμε μοιραία καταλήγουμε να αναφερόμαστε στο παρελθόν μας, το οποίο αναμφισβήτητα αποτελεί τμήμα του σημερινού παγκόσμιου όλου. Όμως αυτή η προσέγγιση δεν έχει να μας δώσει τίποτα για το παρόν ή το μέλλον.
    Γι αυτό τον λόγο δεν μπορούμε επί πολλά χρόνια να φταίξουμε ελληνικό σχέδιο όχι γιατί δεν ξέρουμε να κάνουμε σχεδία αλλά δεν ξέρουμε τι είναι ελληνικό.
    Μη έχοντας να πούμε κάτι για το παρόν καταλήγουμε να αντιδράμε (όσοι από εμάς το κάνουμε τέλος πάντων) σε ότι μας έρχεται από όπου κι αν έρχεται αυτό. Οτιδήποτε έρχεται απέξω αποτελεί πολιτισμική απειλή
    Είτε έρχεται από την Ευρώπη
    είτε έρχεται από την Ασία
    Είτε από την Αμερική
    Είτε από την Αφρική
    Μικρή εξαίρεση σε ότι έρχεται από την Ρωσία ως ομόδοξη…
    Χωρίς την «ανακάλυψη του τι είμαστε σήμερα τι πρεσβευθούμε, τι κουβαλάμε, τι έχουμε, δεν θα ξέρουμε τι πρέπει να πάρουμε μαζί μας στους επόμενους αιώνες.
    Χωρίς την ελληνική οπτική γωνία κινδυνεύουμε να μην πάρουμε τίποτα καινα μην κουβαλήσουμε τίποτα στην εποχή μετα από 500-1000 χρόνια ήταν ο πολιτισμός θα είναι ένας ενιαίος και αδιαιρέτως.

  3. Ο/Η karavaki λέει:

    Προφανώς και δεν ξέρουμε την ελληνικότητα κατά μέσο όρο σήμερα (με βάση την μέση ενημέρωση). Γι αυτό και ανατρέχουμε από το πρόσφατο παρελθόν (1979) στο λίγο παλιότερο (1821). Εκεί έγινε μια γερή μάχη, αλλά κι αυτό το 21, που έχουμε συνηθίσει να το βλέπουμε ως ελληνο-τουρικικό θέμα, μας παραπέμπει πολύ πιο πίσω.

  4. Ο/Η Papaioannou Giannis λέει:

    Στο βαθμό που ήταν πόλεμος ανεξαρτησίας είναι εύκολο να το δεις ως ελληνοτουρκικό θέμα. Πόσο μάλλον που όλη μετέπειτα επέκταση της Ελλάδος εγινε μέσω απελευθερωτικών πολέμων εξεγέρσεων και προσαρτήσεων σε βάρος της Τουρκίας.Για την ακρίβεια πολύ εύκολα όλη η σύγχρονη ελληνική ιστορία θα γίνει αντιτουρκική.

    Αυτός ο παράγοντας θα λειτουργεί συνεκτικά και ως ειδοποιός διαφορά του ποιοι είμαστε και κυρίως του ποίοι δεν είμαστε. Για καιρό η μεγαλη ιδέα (προϊόν της ιστορικής γνώσης) λειτούργησε ως ταυτότητα καθώς απαντούσε στο ποιοι είμαστε και τι κανουμε. Η Μ. Ιδεα δημιούργησε οπτική γωνία των πραγμάτων, αξιακό σύστημα και παραξε οπτική γωνία και πολλά αποτελέσματα.

    Με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι προεπαναστατικά υπήρχε έθνος καθώς τα στοιχεία του έθνους είναι όλα παρόντα. Κοινή καταγωγή, κοινός τρόπος, θρησκεία, κοινή συνείδηση ως προς την μοίρα, και ομόγλωσσο.

    Το μείζον όμως είναι να δούμε τι είναι ελληνικότητα σήμερα. Τι είναι αυτό που μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε και να διαχωρίζουμε το ελληνικό μέσα στο παγκόσμιο; Αν αυτή η ταυτότητα γίνει αντιληπτή τότε θα ξέρουμε τι έχει απομείνει αλλά και αν βαδίζουμε στα σωστά. Τι κουβαλάμε ακομη από τους αιώνες και τι μπορούμε να παλέψουμε για να βάλλουμε στο μελλοντικό πανανθρώπινο πολιτισμό στον οποίο συμφωνά με την θεωρία θα υπαρξει .
    Πόσο ελληνικός(ποσοστό %) θα μπορούσε να είναι αυτός και πως θα αυξήσουμε αυτό το ποσοστό και άρα την επιρροή μας στον πλανήτη…
    Σε δεύτερο χρόνο ο εντοπισμός αυτής της ιδιαιτερότητας που μας συνέχει θα μπορούσε να παράξει σχέδιο για ένα πετυχημένο καπιταλισμό γύρω της με δουλειές κεφάλαια άλλα και εργαλείο επιβολής μας στο καπιταλιστικό μας κόσμο.

    Επί της ελληνικοτητας ο διάλογος είναι μακρύς και διεξαγεται από όσους μπορουν να φιλοσοφούν και όχι μόνο από ιστορικούς. Δες εδώ τι ονομάζει ελληνικότητα ο Οδυσσέας Ελύτης . Μάλλον είναι ο τελευταίος που μίλησε για αυτό:

    Μετά απ αυτόν θα ξεχυθούμε στο αγώνα να μοιάσουμε Ευρωπαίοι και θα τα κανουμε μούσκεμα καταντώντας περίγελος

    • Ο/Η karavaki λέει:

      Θα υποστήριζα ότι το ελληνοτουρκικό θέμα είχε τελειώσει το 22. Στο Πέτα και στα Δερβενάκια. Τα εδαφικά είχαν προσδιοριστεί από τις δυνατότητες και τις αδυναμίες των επαναστατημένων. Έπαιξε μέσα-έξω για επτά χρόνια η Στερεά λόγω Βρετανίας κυρίως. Ο Ιμπραήμ είναι μια άλλη ιστορία, που εμφανίζει όλους τους κρυμμένους. Μέχρι το 32, είχαμε αδιάκοπο εμφύλιο με οξύτερη φάση το 24. Στον πόλεμο αυτό έλαβαν μέρος οι καθ’ ημάς αντιπρόσωποι των δυο διεθνών παρατάξεων. Αλλά συνεχώς ήταν παρόντες όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Αλλά και μετά το 32 και μέχρι σήμερα τι έχουμε; Για να το δει κάποιος έτσι, θα πρέπει να ξαναδιαβάσει την ιστορία πέρα από αριστερή και παραδοσιακή εκδοχή. Αν όμως είναι έτσι, τότε έχουμε δυνατότητα για να ξαναδούμε τον τραγέλαφο της Μ. Ιδέας (Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα εθνικού κράτους;) και όλα τα μετέπειτα, μέχρι τον Καραμανλή στο Ζάππειο. Ο “εθνάρχης” έκλαιγε δημόσια για την Μακεδονία που είναι “μια και Ελληνική”, αλλά ταυτόχρονα έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ πιστεύοντας αυτό που έπλασε όλη η δυτική ιστοριογραφία για το 1821. Ότι δηλαδή επαναστατούν οι “Γραικοί” που δεν ήταν μόνο υπόδουλοι στους λατινορωμαίους, αλλά και στους Μακεδόνες του Φιλίππου! Ο διάλογος του Κοραή (1805) και οι ιστορίες του Gibbon, του Finlay, του Mendelssohn… είναι ενδεικτικές για την οξύτατη μάχη που αφορούσε στην ελληνική ταυτότητα. Οι άγνωστες προκηρύξεις του Υψηλάντη μιλάνε για “Έλληνες” στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι. Αυτός όλος, δεν ήταν εμφύλιος, ήταν διεθνής πόλεμος προσδιορισμού του ελληνισμού.

      Το θέμα που θέτει ο Ελύτης, το πιάνει με άλλο τρόπο και με άλλη αφορμή και ο Χατζηδάκις, το πιάνουν πολλοί. Γιατί υπάρχει πρόβλημα από την πρώτη στιγμή λειτουργίας του ελληνικού κράτους; Καλύτερα να μιλήσουμε, όταν τα στοιχεία θα είναι χειροπιαστά.

      Ευχαριστώ Γιάννη.
      http://www.ekriti.gr/article/odysseas-elytis-o-ellinismos-epetyhe-os-genos-all-apetyhe-os-kratos

  5. Παράθεμα: Ο Καραμανλής, ο Τσάτσος, ο Παπανούτσος, τα greeklish και η 28η Μαΐου 1979 | Το καραβάκι της ιστορίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s