Το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα από τον Κάρολο Ντίκενς

Τα Χριστούγεννα της νεωτερικότητας και της αδελφότητας μέσα από το κλασικό μιούζικαλ του 1970 με ήρωα τον Εμπενίζερ Σκρούτζ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα από τον Κάρολο Ντίκενς

  1. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Κάτι πιο κοντά στην ιστορία μας και τον πολιτισμό μας (δε λέω καλοί-κακοί ειν’ κι οι Άλλοι)
    αλλά κι Όλοι μας Εμείς, σήμερα είμαστε αύριο δεν είμαστε, άμα είναι όλα άγραφα, κάτι θα βγεί;
    Δε νομίζω…
    Μα σόνοι και καλά αυτά είναι τα ερευνητικά δρομολόγια σας, τα «..ταξίδια στους πολτισμούς..»;
    Των όποιων ΄Άλλων τα «κακά» (καλά;);;; Μακριά από μας, δεν έχετε Δικά σας;

    Ένα ζευγάρι από τα all mood τα μαύρα τα γυαλιά, για δώρο να σας στείλω, με την πρώτη εκεχειρεία;

    Έλα, Παναγία μου…

    Αμήν

  2. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    «Kαι γιατί ν’ απαντήσουμεεεεεεεεεεεε; Ας έχουμε λίγη ανΕχειααααα….»

    Που είσαι νιότη πούδειχνες πως θα γινόμουν Μίτσος….

  3. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Κύριε, Θεέ της σωτηρίας μου , σε κράζω μέρα και νύχτα.
    Ας έρθει ως εσένα η προσευχή μου, γύρε το αυτί σου στο παράπονό μου.
    Γιατί γιόμισε πόνο η ψυχή μου, και η ζωή μου άγγιξε τον Άδη.
    Λογαριάστηκα με εκείνους που κατεβαίνουν στο λάκκο, απόμεινα σαν άνθρωπος απροστάτευτος, ξεχασμένος μέσα στους νεκρούς.
    Σαν τους πληγιασμένους που κοιμούνται μέσα στους τάφους και δεν τους θυμάσαι πια, που τους ξέγραψες απ’ την έννοιά σου.
    Με βάλανε μέσα σε βαθύτατο λάκκο, μέσα στο σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου.
    Απάνω μου ξεθύμανε ο θυμός σου, και όλη την οργή σου απάνω μου την άδειασες.
    Ξεμάκρυνες από κοντά μου τους δικούς μου, κατάντησα γι’ αυτουνούς σίχαμα.
    Παραδόθηκα και δεν έφυγα, τα μάτια μου θολώσανε απ’ τη φτώχεια.
    Φώναξα προς εσένα, Κύριε όλη μέρα, άπλωσα προς εσένα τα χέρια μου.
    Μήπως θα κάνεις θάματα στους πεθαμένους; ή οι νεκροί θα αναστηθούνε και θα σε δοξολογήσουν;
    Μην τάχα θα διαλαλήσει κανένας μέσα στον τάφο τη σπλαχνιά σου, και την αλήθεια σου μέσα στο χαμό;
    Μήπως θα μαθευτούνε τα θάματά σου μέσα στο σκοτάδι; Και η δικαιοσύνη σου σε γη ξεχασμένη;
    Κ’ εγώ, Κύριε, φώναξα εσένα να με συντρέξεις, και το πρωί θα σε προφτάξει η προσευχή μου.
    Γιατί, Κύριε, αμπώχνεις την ψυχή μου, γιατί γυρίζεις το πρόσωπό σου από μένα;
    Εγώ είμαι φτωχός και μέσα στα βάσανα απ’ τα νιάτα μου, κι αφού αναδείχτηκα, πάλι ταπεινώθηκα κ’ έγινα ένα τίποτα.
    Από πάνω μου περάσανε οι θυμοί σου, οι φοβέρες σου με ταράξανε, με τριγυρίσανε σα να ‘τανε νερό όλη τη μέρα, και πήγανε να με πνίξουν.
    Ξεμάκρυνες από κοντά μου κάθε φίλο και κάθε δικό μου.

    http://orthodoxigynaika.blogspot.gr/2011/03/blog-post_13.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s