“Stepping out of this stupid role of just wise comment”

Ένας άλλος Σοφοκλής, μπροστάρης του λαού

Και κραδαίνοντας τη γροθιά του ο Slavoj κατέληξε:

Stepping out of this stupid role of just wise commentAnd allow me just to conclude with a reference to one of your greatest, maybe the greatest, classical tragedies, Antigone. Don’t fight battles, which are not your battles. In my idea of Antigone, we have Antigone and Creon, these are just two sects of the ruling class. This is, a little bit, like PASOK and New Democracy. In my version of Antigone, while the two members of the royal family are fighting each other, threatening to ruin the state, I would like to see the chorus, the voices of the people, stepping out of this stupid role of just wise comment, take over, constitute a public committee of people’s power, arrest both of them, Creon and Antigone and establish the people’s power.

Slavoj Žižek’s speach in SYRIZA’s event (3-6-2012)

 

Το σκηνικό της σημερινής τραγωδίας

Απέχουμε ήδη ένα εξάμηνο από τις τελευταίες, διπλές εκλογές και οι προοπτικές για νέες εκλογές έχουν αρχίσει να διαφαίνονται. Μετά από τρία πακέτα συμφωνιών που συνόδευαν τα νέου τύπου κρατικο-ιδιωτικά δάνεια (βαφτίστηκαν ως μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, δημοσιονομικές στρατηγικές) και όλη τη συνοδευτική παράνοια (το κόμμα που καταψήφιζε το πρώτο δάνειο, υπερψήφιζε το δεύτερο, πανηγύριζε στο τρίτο διαγράφοντας αυτούς που δεν το ψήφιζαν ενώ παλιότερα έκανε το αντίθετο) το “ελληνικό θέμα” παραμένει άλυτο. Και όταν λέμε “ελληνικό θέμα” δεν εννοούμε την ανεργία, την εξαθλίωση, την μετανάστευση, τις αυτοχειρίες, την διάλυση του κοινωνικού κράτους που συνόδευσε την πολιτική διαπίστωση: “δυτική δημοκρατία” είναι εκείνο το πολίτευμα στο οποίο ευθύνονται οι πολίτες, όχι οι πολιτικοί… Εννοούμε την ψυχρή λογική των αριθμών: το χρέος αυξήθηκε και θα συνεχίσει να αυξάνεται με τις πολιτικές που ακολουθούνται. Ενώ οι φωνές που εξηγούν την κατάσταση ως ακήρυκτο πόλεμο εναντίον των Ελλήνων πληθαίνουν, ενώ η Ε.Ε. φαίνεται όλο και περισσότερο κεντρικά εμπλεκόμενη σε μια προσχεδιασμένη μάχη εναντίον των ευρωπαϊκών λαών, ενώ πολλοί εξηγούν την “οικονομική κρίση” ως απότοκο και συνοδευτικό στοιχείο της πολιτισμικής μετάλλαξης, ο “κυρίαρχος λαός” φαίνεται ότι θα κληθεί σύντομα να αποφασίσει. Θα δούμε πόσο ελεύθερα και μετά από ποιο διάλογο θα αποφασίσει, θα δούμε πόσο θα εμπλακούν και πάλι τα μέσα Ευρώπης – Αμερικής, ο Σόιμπλε, ο Γιούνκερ, ο Ρομπάι, ο Μπαρόζο, η Μέρκελ, η Λαγκάρντ, ποια διλήμματα θα μπουν, πώς θα προσδιοριστεί το “πρόβλημα” και η “λύση” του. Είναι τώρα ευκαιρία, να δούμε πώς ορίστηκε πριν τις προηγούμενες εκλογές το πρόβλημα (οικονομικώς και μη) από την κυρίαρχη αντιμνημονιακή τάση, που θεωρείται αριστερή (η άλλη θεωρείται δεξιά).

 

Η αριστερή πρόταση

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ απευθυνόμενος στο κοινό του ΣΥΡΙΖΑ μάς προέτρεψε καθαρά: Μακριά από τη μάχη του Κρέοντα και της Αντιγόνης. Αυτοί οι δυο είναι κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ της εποχής τους. Σεις είστε ο κυρίαρχος λαός, θα έπρεπε να είχατε εκφραστεί ως χορός, εναντίον αμφοτέρων, ενώ αρκεστήκατε στον χαζό ρόλο του σοφού σχολιαστή. Δεν σας αφορά η μάχη του Κρέοντα με την Αντιγόνη.

Αφού, σύμφωνα με τον Σλάβοϊ, η σύλληψη (και η καθαίρεση), τόσο του Κρέοντα όσο και της Αντιγόνης θεμελιώνει την “λαϊκή κυριαρχία”, το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι λείπει μέχρι σήμερα η κυριαρχία του λαού μέσα στο πλαίσιο της δυτικής αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Στην ελληνική περίπτωση προφανώς υπονοείται ότι το ΠΑΣΟΚ ξεγέλασε τον λαό παριστάνοντας τον σοσιαλισμό, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πραγματική προοπτική, η αληθινή αριστερά, η γνήσια ενσάρκωση της λαϊκής κυριαρχίας.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι, ότι ένα μέλος μιας βασιλικής οικογένειας δεν μπορεί να λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας. Εδώ έχουμε μιαν ακόμα οριοθέτηση της αριστεράς. Ο Σοφοκλής παρέλειψε την εκδοχή του Ζίζεκ, άρα προφανώς και σήμερα και τότε:

Θέμα ταφής νεκρού, θέμα ηθικού έναντι πολιτικού νόμου δεν υπάρχει! Δεν υπάρχει καν θέμα αμφισβήτησης της απόλυτης πολιτικής εξουσίας, αν ο αμφισβητών έχει αριστοκρατική καταγωγή ή δεν έχει συλλογική μορφή (μήπως η Αντιγόνη έπρεπε να θέσει το θέμα της ταφής του Πολυνείκη σε δημοψήφισμα;). Την λαϊκή κυριαρχία, τα συμφέροντα των πολιτών (people’s power) δεν μπορεί να τα κατοχυρώσει παρά μόνον ο λαός. Ένας λαός όμως που δεν του επιτρέπεται να θέσει θέμα ταφής ενός νεκρού. Τα θέματα του λαού τα αποφασίζει ο κυρίαρχος λαός, αφού όμως πρώτα τα καθορίσει ένας αόρατος, εξωτερικός παράγοντας που καθορίζει τι είναι θέμα και τι όχι, τι είναι λαϊκό συμφέρον και τι όχι. Αυτός και μόνον αυτός έχει την ευθύνη να προστατέψει τον λαό από το να σχολιάζει σοφά και να τον οδηγήσει στον ορθό δρόμο. Δεν μπορεί συνεπώς ο απόλυτος άρχων να είναι politically correct, δεν μπορεί ούτε οποιοσδήποτε συγγενής του. Πολιτική ορθότητα μπορεί να έχει μόνον ο λαός, αρκεί κάποιος (ποιος;) να του την υποδείξει. Προς Θεού όμως! Μην παρεξηγηθεί ο Ζίζεκ που έμμεσα δηλώνει ότι ο υποβολέας του λαού σε καμιά περίπτωση δεν είναι ένας “απόλυτος άρχων”. Είναι ένας από μας, στην περίπτωσή μας ένας Ζίζεκ. Είναι εκείνος που δείχνει στον λαό ποια είναι η σωστή μάχη, εκείνος που απλώς εκτελεί ένα έργο “θεόπνευστο”, ένα “θεάρεστο”, που ίσως να βαφτιστεί “ανθρωπιστικό, διαφωτιστικό, λαϊκό, δημοκρατικό”. Άρα, κατά την αριστερά, ο Δήμος Κρατεί, μόνον όταν καθοδηγείται από πρόσωπα με συγκεκριμένες ετικέτες. Το αν οι ετικέτες αυτοαναιρούνται, αν καταλήγουν σε μια κρυφή απολυταρχία που στηρίζει πάλι την ηθική της κερδοσκοπίας, αυτό είναι μια λεπτομέρεια. Ίδια με την λεπτομέρεια ότι ο ελληνικός σοσιαλισμός του 1981 αφού έκανε μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα, αφού μοίραζε χρήματα δοσμένα για την ανάπτυξη και δανεικά που ο ίδιος ζήτησε, αφού κατέστρεψε όσο μπόρεσε την δυναμική του εγχώριου πλούτου με δικαιολογία την πολιτική των Βρυξελλών που προεκλογικά καυτηρίαζε και απειλούσε να την διακόψει, στη συνέχεια ενοχοποίησε για την κρίση χρέους τους πολίτες. Τόσο ανίκανος ήταν όμως και τόσο λίγη αποδείχθηκε ακόμα και αυτή η καταστροφή των 30 ετών, ώστε χρειάστηκε και έξτρα νοθεία στο έλλειμμα του 2009 προκειμένου να σηκώσουν στα ύψη οι “αγορές” τα επιτόκια δανεισμού και να καταφύγουμε στο Δ.Ν.Τ., στον δανεισμό από τα επίσης υπερχρεωμένα ευρωπαϊκά κράτη. Τι είδους σοσιαλισμός είναι αυτός; Είναι ο ανύπαρκτος, εφάμιλλος του πάλαι ποτέ “υπαρκτού”, χωρίς καμιά αμφιβολία. Τι εγγυάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκτός του συστήματος ΠΑΣΟΚ-ΝΔ; Ο νέος Σοφοκλής, ο Slavoj Žižek που τοποθετεί το λίκνο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στον χορό της δικής του Αντιγόνης! Ίσως το “περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά” να ήταν πιο πειστικό επιχείρημα.

ΚΡΕΩΝ  Παρ’ όλα αυτά το τόλμησες να παραβείς το νόμο;
ΑΝΤΙΓΟΝΗ  Γιατί δε μου το πρόσταξε αυτό ο μέγας Δίας ούτε και η συγκάτοικος με τους θεούς του Άδη, η Δίκη, είναι που όρισε στον κόσμο τέτοιους νόμους. Ούτε και νόμιζα ποτέ πως έχουν τέτοιο κύρος πια οι δικές σου προσταγές, ώστε, θνητός που είσαι, τους άγραφους κι ασάλευτους νόμους να ξεπεράσεις.

Αφού επί πέντε αιώνες ο δυτικός κόσμος δεν έχει πάψει να τονίζει την πνευματική αναγέννηση, τον ανθρωπισμό, το φως που ξεχύθηκε από την υιοθέτηση της κλασικής αρχαιότητας, τώρα άρχισε να της βρίσκει κουσούρια. Δεν είναι μόνον τα τηλεοπτικά σόου και ο γερμανο-ολλανδικός τύπος που από το 2010 ακολουθώντας τον George A. Papandreou μιλούσαν συκοφαντικά για τον σημερινό Έλληνα με συνεχείς προσβλητικές αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα. Τώρα ο σοσιαλισμός που πασχίζει (όπως τόνισε και ο Κ. Δουζίνας) να συνεχίσει το έργο του διαφωτισμού ενάντια στον “αντίπαλο”, δηλαδή στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, μας λέει ότι ο Σοφοκλής της Αθηναϊκής δημοκρατίας ήταν εκτός θέματος, αποπροσανατόλιζε το κοινό του, με την “Αντιγόνη” του αντιπαρατάχθηκε στον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Περικλή. Ήταν εκτός θέματος ο Σοφοκλής, επειδή έβαλε την Αντιγόνη να υπερασπιστεί τον θεϊκό νόμο ως υπέρτερο του νόμου ενός “ελέω Θεού” επίγειου άρχοντα και ούσα και η ίδια στην βασιλική οικογένεια.  Και πώς θεμελιώνεται το υπέρτερο του θεϊκού νόμου; Περνώντας ως άγραφος ανθρώπινος νόμος, ενταγμένος στην ανθρώπινη συνείδηση.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ  Όμως ο Άδης τους μετράει όλους με μέτρο ίδιο.
ΚΡΕΩΝ  Την ίδια τύχη ο καλός με τον κακό δεν έχει.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ  Ποιος ξέρει αν το δέχεται αυτό ο κάτω κόσμος;
ΚΡΕΩΝ  Και πεθαμένος ο νεκρός φίλος ποτέ δε θά ‘ναι.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ  Για την αγάπη πλάστηκα και όχι για το μίσος.

Ο Σοφοκλής σύμφωνα με τον Ζίζεκ έβαλε τον χορό (την γερουσία των Θηβών) να κάνει απλώς σοφές, πλην δευτερεύουσες παρατηρήσεις, αντί να πετάξει έξω από την Πολιτεία τον Κρέοντα και την Αντιγόνη και να εγκαθιδρύσει την λαϊκή κυριαρχία. Ο χορός όμως του Σοφοκλή πήρε το μέρος της Αντιγόνης. Η υποβάθμιση του θέματος της τραγωδίας από τον Ζίζεκ, η διαφωνία του με τον Σοφοκλή στο θέμα του χορού υπονοούν και την συμπαράταξή του με τον Κρέοντα στο συγκεκριμένο σημείο. Υπονοεί δηλαδή ότι πάνω από τον άγραφο νόμο κείται ο πολιτικός. Αυτό δεν επιδίωξε και η Γαλλική Επανάσταση; Αυτό δεν υπήρξε σημαία του σοσιαλισμού; Αυτό δεν είναι σήμερα το επιχείρημα των ελληνικών κυβερνήσεων και της Κομισιόν; (υπέρτερη σημασία έχουν κάποια νούμερα, όχι η ζωή των ανθρώπων). Αν όλα αυτά είναι σκόπιμα ή ατυχή θα το δείξει η ιστορία, πάντως ως επίπεδο αντιφάσεων θυμίζουν το πρόσφατο δίλημμα “Σοσιαλισμός η βαρβαρότητα;”.

ΚΡΕΩΝ  Μα άλλος ή μονάχα εγώ θα κυβερνώ την πόλη;
ΑΙΜΩΝ  Μα πόλη δε θα βρεις καμιά που να ανήκει σ’ έναν.
ΚΡΕΩΝ  Στον άρχοντά της το λοιπόν η πόλη δεν ανήκει;
ΑΙΜΩΝ  Όμορφα θα βασίλευες σε χώρα ερημωμένη…

Μόνο που με τον Κρέοντα διαφώνησε και ο γιός του. Μόνο που ο Κρέων -έστω και καθυστερημένα- ακολούθησε τη γνώμη του χορού, του γιου του και της Αντιγόνης.

 

Σοσιαλισμός – Φιλελευθερισμός – Ευρωπαϊκό κεκτημένο

Το αν τα ευρωπαϊκά αδιέξοδα μπορούν να επιλυθούν μέσα από ευρωπαϊκούς δρόμους, δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε. Είναι προφανές ότι γίνεται. Αρκεί όμως πρώτα να προσδιορίσουμε γιατί υπάρχει κρίση χρέους συνολικά στην Ευρώπη. Ας ξεχάσουμε προσωρινά ότι το πρόβλημα είναι ευρύτερο, ας ξεχάσουμε ότι οι σχεδιαστές του ευρώ “ανακάλυψαν” την Fitch, τα CDS και τη λειτουργία των “αγορών” μόλις το 2008, ας πιστέψουμε ότι οι σημερινοί πολιτικοί -τεχνοκράτες της Ε.Ε. δεν έχουν καμία σχέση με εκείνους τους “άχρηστους” που δέχονταν στο Ευρώ χώρες με κραυγαλέες αλλοιώσεις στα οικονομικά τους στοιχεία. Η Κομισιόν, η Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ. δίνουν σήμερα τη “μάχη” της “βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους”, αλλά αυτό δεν χωρούσε ως παράδοξο μέσα στην “παράδοξη” κατά Ζίζεκ “Αντιγόνη” του Σοφοκλή. Ο χορός του Σοφοκλή “παρέλειψε” να συμπεριφερθεί ως “κυρίαρχος λαός”. Αυτός ο λαός καλείται σήμερα από την αριστερά να στείλει την πολιτική των θεσμικών οργάνων της Ευρώπης στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, υλοποιώντας όχι μόνον την “Ανατροπή στην Ελλάδα” αλλά και την “Αλλαγή στην Ευρώπη”. Ωραία! Μπορούμε να συμφωνήσουμε στο “Stepping out of the stupid roles of ECB and IMF”. Ας συμφωνήσουμε ακόμα και με το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ (“Αντιγόνη” κατά τον Σλάβοι;) παρίστανε από την αρχή τον κυρίαρχο λαό (χορό) ενώ ήταν το ίδιο και χειρότερο με την αριστοκρατική ΝΔ. Τι μας λέει ο Τσίπρας μέσω του Σλάβοϊ Ζίζεκ; Ότι ο ίδιος δεν είναι Ανδρέας αφού δεν λέει “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ…”, αντίθετα, λέει “Ευρωπαϊκή λύση στο ευρωπαϊκό πρόβλημα”, “σοσιαλιστική λύση στο καπιταλιστικό πρόβλημα”. Άρα λέει ότι θα λύσει το πρόβλημα χωρίς να αγγίξει τον λόγο που το δημιουργεί (ευρώ, ΕΚΤ, οίκοι αξιολόγησης, παράγωγα, έλεγχος κεντρικών κρατικών τραπεζών…)  Και προσοχή: αυτό μας το λέει πριν τις εκλογές. Γι αυτό όμως το “πλαίσιο Τσίπρα” επιστρατεύτηκε το 2012 ο παγκόσμιος καπιταλισμός σε δηλώσεις εναντίον του, σε προειδοποιήσεις για το τι περιμένει τον Έλληνα αν τολμήσει να τον υπερψηφίσει. Αυτό πάλι πώς εξηγείται; Μα, όπως εξηγούνται και τα έγγραφα του Φόρειν Όφις και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τον “επικίνδυνο σοσιαλιστή” Ανδρέα Παπανδρέου (πριν το 1981). Όπως εξηγείται και ο φόβος του Κ. Καραμανλή μήπως ο Α. Παπανδρέου βγάλει την Ελλάδα από την Ε.Ο.Κ. Πόσο διαφορετικός είναι ο Αλέξης Τσίπρας του 2012 από τον Ανδρέα Παπανδρέου του 1979; Πόσο διαφορετικό είναι το “κοινωνικό μέτωπο” του πρώτου από το “σοσιαλιστικό κίνημα” του δεύτερου; Μια βασική διαφορά πάντως είναι ότι ο Παπανδρέου δεν ακύρωσε τον Σοφοκλή για να μας πείσει ότι θα δράσει υπέρ του κοινού συμφέροντος.

Ανατροπή στην Ελλάδα - Αλλαγή στην ΕυρώπηΜια ακόμα σημείωση: Για την αριστερά (αλλά όχι μόνον) τα λεγόμενα ενός Σλάβοϊ είναι λόγος Παπικός, δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Ένας Ζίζεκ συνοδεύεται από επίθετα όπως “καταξιωμένος” διανοητής, “αναγνωρισμένος” στοχαστής, “μείζων” φιλόσοφος και συνήθως, κάπου εκεί λήγει ο αντίλογος. Παράδοξο το γεγονός, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο σοσιαλισμός δηλώνει απόγονος του διαφωτισμού και μάχεται την μεσαιωνική “αυθεντία”. Παρήγορο όμως είναι ότι ακόμα και μέσα στον ενθουσιασμό της προεκλογικής συγκέντρωσης, βρέθηκαν αρκετοί που δεν χειροκρότησαν στο σημείο “Αντιγόνη”.

Δείτε εδώ το απόσπασμα του Ζίζεκ με τη μετάφρασή του καθώς και τις ομιλίες του Κώστα Δουζίνα και του Αλέξη Τσίπρα.

Συμπερασματικά, το ευρύτερο θέμα που τίθεται είναι: αν ο Σοφοκλής δεν ήταν το μόνο ατυχές παράδειγμα, αν ο Ζίζεκ συνολικά καθορίζει τον εχθρό και τη δράση έναντι αυτού με παρόμοια επιχειρηματολογία τότε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που υιοθετεί  τις θέσεις του ποια προοπτική απεγκλωβισμού προσφέρει στην ελληνική κοινωνία;

Όλα αυτά συνέβησαν μέσα στο προεκλογικό κλίμα του 2012. Τι μας επιφυλάσσει άραγε το κλίμα των επερχόμενων εκλογών; Πολλοί μιλούν για νέο Σύνταγμα, όμως το θέμα αυτό α) δεν εγγυάται αυτόματες λύσεις β) δεν μπορεί να λειτουργεί με υπερκείμενο ένα αντίθετο Ευρωσύνταγμα. Αν από την άλλη πλευρά δεχθούμε ότι η “λύση Τσίπρα” φέρει την αξιοπιστία της “λύσης Παπανδρέου” του 1981, αν απορρίψουμε την “λύση Καμμένου” ως μια αφερέγγυα πρόταση που όψιμα ανακάλυψε την ανάγκη για ένα “εθνικό κράτος”, όψιμα ανακάλυψε τα προβλήματα του κρατικού δανεισμού και την απάνθρωπη στόχευση του συστήματος “Μάαστριχτ-Λισαβόνα-Δουβλίνο…”, τότε μένουν άλλες δυο “λύσεις”:

  1.  Το δίπολο ΚΚΕ-Χρυσή Αυγή με τις εξωκοινοβουλευτικές παραλλαγές του
  2. Ο επανακαθορισμός του προβλήματος που δεν έχουμε συμφωνήσει ούτε γεωγραφικώς πώς να το ονομάζουμε: “ελληνικό”, “ευρωπαϊκό”, “παγκόσμιο”;

Προφανώς, η δεύτερη (μοναδική) επιλογή διατυπώνεται και ως “Stepping out of the stupid roles of supporting seductive liberalism and fake socialism”. Και στην περαιτέρω σχηματοποίηση αυτής της πορείας, στον επανακαθορισμό του προβλήματος, των κοινωνικών επιδιώξεων και των πολιτικών σχηματισμών που θα τις προωθήσουν, η “Αντιγόνη” έχει να μας προσφέρει στοιχεία που ο σοσιαλισμός δείχνει να παραβλέπει. Μέσω του Κρέοντα ο Σοφοκλής μας λέει:

Γιατί δε φύτρωσε ποτέ στον κόσμο, σαν το χρήμα, τόσο κακή εφεύρεση· αυτό γκρεμίζει πόλεις, αυτό κι από τα σπίτια τους ανθρώπους ξεσπιτώνει, αυτό το φρόνιμο μυαλό το ξεπλανεύει πάντα, το παρασέρνει στο κακό και στης ντροπής τη στράτα, και καθετί το πονηρό μαθαίνει στους ανθρώπους, διδάσκει την ασέβεια σ’ όλες της τις εκφράσεις. Μα όσοι τα κατάφεραν στο χρήμα πουλημένοι, με τον καιρό κάποια στιγμή άσχημα το πληρώνουν.

βλ. και http://www.lifo.gr/now/politics/11014
http://giatinkinonikiaristera.blogspot.gr/2012/06/video.html

Το καραβάκι της Ιστορίας

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

18 Responses to “Stepping out of this stupid role of just wise comment”

  1. Ο/Η ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ λέει:

    Reblogged this on ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ and commented:
    Add your thoughts here… (optional)

  2. Παράθεμα: “Stepping out of this stupid role of just wise comment” « Τόνοι καὶ Πνεύματα ….

  3. Παράθεμα: “Stepping out of this stupid role of just wise comment” | Το μεγαλύτερο blog της πόλης

  4. Παράθεμα: Ένας άλλος Σοφοκλής, μπροστάρης του λαού-Meganisi News - Νέα από (και για) το Μεγανήσι

  5. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Καπετάνιε,

    Χρόνια Πολλά Καλά,

    Πολλοί και διαφόρων κατηγοριών επεδίωξαν και επιδιώκουν *ο καθένας με τους ιδιαίτερους λόγους του, εντός του με τα μπικικίνια πάντα) προοκειμένου να πουν (σαν και να κάνουν κάτι) και να στήσουν μια «δημοκρατική» ταυτότητα πάνω στο εξισωτικό δίπολο που χρησιμοποιείς:
    «…Το δίπολο ΚΚΕ-Χρυσή Αυγή με τις εξωκοινοβουλευτικές παραλλαγές του
    Ο επανακαθορισμός του προβλήματος που δεν έχουμε συμφωνήσει ούτε γεωγραφικώς πώς να το ονομάζουμε: “ελληνικό”, “ευρωπαϊκό”, “παγκόσμιο”; …»

    Δε με ενδιαφέρει πρωτίστως να το κατατάξω σε φτηνό παλαιάς κοπής Αντισπαρτακισμό – Αντιγαλλισμό- Αντικομμουνισμό-Αντιελληνισμό – Αντιοκτωβριανισμό, στα επαναστατικά της βέβαια συμφραζόμενα η κάθε περίπτωση.

    Απ΄καραβακυραίους που αναπαράγουν «τεχνηέντως» την φτηνή, ηθικολογική προπαγάνδα (όπως σου σχολίασα εδώ: https://karavaki.wordpress.com/2012/11/16/polyethnikes-ek-twn-esw/#comment-129 εδώ: https://karavaki.wordpress.com/2012/06/26/orkos-politikwn/ κι όπου αλλού. Το «γιατί ν’ απαντήσουμε έγινε ΘΕΣΜΟΣ» και στα Καραβάκια της υποκρισίας και της στρεψοδικίας. Αλλά έτσι είναι άμα είσαι από ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ…. ΙΨΥΛΛΑΝΤΗΣ της καρικατούρας και της νομεσκατούρας…. Κατεβήτε βρε να φάτε με το πλήρωμα, αυτό θα γράψει, καλό ή κακό την ΙΣΤΟΡΙΑ με κόκκινα και μπλέ γράμματα. Την είδαμε τώρα, εκ του μη όντος: ΟΥ ΠΟΛΥΚΥΡΡΑΝΙΗ.. δε λες μορμονίη καλύτερα…

    Δεν περιμένω πολλά πράγματα πό τέτοια δρομολόγια, για να μην πω ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ
    Το πολύ μια ΟΧΙ μασημένη καλημέρα κι ένα χέρι βοηθείας να δώσω ή να πάρω μπροστά στα επερχόμενα ναυάγια. Και είναι πάρα πολύ σημαντικά αυτά για τους Ανθρώπους, ότι και να τσαμπουνάνε απ’ το γέφυρα του Ψωροπερήφανου Καραβακίου τους.

    Λοιπόν στο θέμα μας: Θα μιλήσω με ξένα λόγια, δεν είμαι τόσο ακατάδεχτος όπως οι αγανακτισμένοι αλουμινάτοι -(μια χαρά μέχρι τώρα στα χρηματιστήρια και στα κρέντικάρντς μπουκάτοι ΄ή τοις μετρητοίς αγοράζοντας φτηνό πανάκριβο κύρος)- που γέμισαν την κάθε μια μικρή μας πιάτσα:

    Με ξένα κόλλυβα λοιπόν, από αλλόθροη Πόλη (χωράνε όλοι;;;;):

    Βάζω μια φέτα από παλιό κλειδωμένο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ, μήπως ξέρεις κάτι για το κλεδί και με ποιους όρους χρησιμοποείται; Αλλά τι σε μπλέλω και σένα. Από τότε που πήραν οι μικραστοί την κατηφόρα, έχουμε δει πολλες κωμικοτραγικές καταστάσεις. Πιστεύω πως τελικά θα το σώσεις το έργο, ειδικά ΕΣΥ. Δεν είναι δυνατόν να έχεις την απαίτηση άνθρωποι που τους έλιωσε τα πόδια το άρμα στην Πύλη του Πολυτεχνείου το 1973, επειδή έχεις ένα ηλεκτρονικό κλειδί στο χέρι (δε λέω το πλήρώνεις ΕΣΥ, προπαντός ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ άνθρωπος είσαι, αλλά να θεωρείς οτι οι ηθικολογικές Τερατωδίες σου για την ΠΡΩΤΙΣΤΗ ηθική βάση του Νόμου, θα στριμωχτούν στα μυαλά τόσων κατά τα άλλα συνανθρώπων μας (που έλεγε κι ένα βαμπίρ που άρχισες να του μοιάζες, το θυμάσαι;) Άντε εντάξει η Καλλιόπη μικρομούσα είναι, αλλά κι αν ήταν η Αντιγόνη ΚΚΕ (έστω επιρροή) δεν θα το λέγαμε μήπως και βρει κανα καλοστεκούμενο γαμπρό στον Άδη, για να πληρώσει τη ΔΕΗ…. σα δε ντρεπόμαστε λιγάκι!

    ΠΑΜΕ λοιπόν με ξένα- όχι και πολύ νόστιμα κόλλυβα- αλλά κάτι ΚΡΑΥΓΑΖΟΥΝΕ για τις κουμασερές που μας ταλανίζουμεσεται αριστερνοδεξιώθε:

    [.Αποτελεί η σημερινή οικονομική κρίση γόνιμο έδαφος για να ριζώσουν και να
    αναπτυχθούν φασιστικές ιδέες και πολιτικές; «Οι φασιστικές ιδέες και τα φασιστικά
    κινήματα ανθούν σε καταστάσεις κρίσης. Η τωρινή οικονομική ύφεση προκαλεί το φόβο ότι
    οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν έχουν τη δύναμη να δημιουργούν θέσεις εργασίας και ευημερία
    και ενθαρρύνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Την παρούσα στιγμή, όταν οι
    αριστερές λύσεις έχουν απαξιωθεί, κερδίζουν έδαφος δεξιές λύσεις κάθε μορφής, ανάμεσα
    στις οποίες και ο φασισμός».

    Βρίσκετε αναλογίες στις πολιτικές του Σαρκοζί και του Γ’ Ράιχ απέναντι στους Ρομά;
    «Κάθε πολιτική που στιγματίζει μια ομάδα, εφαρμόζοντας μέτρα ομαδικού αποκλεισμού,
    ακούγεται σαν αντίλαλος των φασιστικών πολιτικών γύρω από την εθνότητα, αν και αυτό
    δεν σημαίνει πως αυτή η πολιτική συνιστά έναν πλήρως ανεπτυγμένο φασισμό. Στη
    συγκεκριμένη περίπτωση, ο πρόεδρος Σαρκοζί αντιμετωπίζει στα δεξιά του την εκλογική
    πίεση του Εθνικού Μετώπου του Λεπέν, ο οποίος απειλεί να του πάρει ψηφοφόρους.
    Προφανώς, ο κ. Σαρκοζί νιώθει ότι η τωρινή πολιτική συγκυρία απαιτεί απ’ αυτόν να
    προσπαθήσει να φανεί πιο σκληρός απέναντι στους μετανάστες και στους μη
    αφομοιωμένους νεαρούς μετανάστες από ό,τι οι αντίπαλοί του, δεξιοί ή αριστεροί».
    Κάποιοι λένε ότι σήμερα τα φασιστικά κινήματα δεν είναι ανησυχητικά, γιατί
    βρίσκονται μακριά από την εξουσία. Δεν είναι, όμως, από μόνο του ανησυχητικό το
    ότι έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την πολιτική ατζέντα; «Αυτό δείχνει η
    περίπτωση του προέδρου Σαρκοζί. Αν τα φασιστικά κινήματα αρχίσουν να προσελκύουν
    ψηφοφόρους, κάποια κόμματα ίσως προσπαθήσουν να τα ανταγωνιστούν, υιοθετώντας
    κάτι από το λόγο και την πολιτική τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, νέα και ανερχόμενα φασιστικά
    κινήματα μπορεί να κατευθύνουν την πολιτική ατζέντα προς τα δικά τους συμφέροντα».
    Η αυστηρή αντιμεταναστευτική πολιτική που υιοθετεί σήμερα η Ευρώπη είναι σημάδι
    ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο φασισμό; «Η σημερινή κρίση είναι όχι μόνον
    οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Κάποιοι στις δυτικές χώρες ανησυχούν ότι απειλείται η ίδια
    η ύπαρξη του πολιτισμού τους εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων από άλλους
    πολιτισμούς και θρησκείες, οι οποίοι δεν θέλουν να αφομοιωθούν. Ορισμένοι από αυτούς
    που ανησυχούν φοβούνται ότι η δημοκρατία δεν έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη
    μεταναστευτική απειλή με αρκετή αποφασιστικότητα και πυγμή.

    »Κάθε κράτος θεσπίζει ρυθμίσεις για την είσοδο των μεταναστών και θέτει προϋποθέσεις
    για την απόκτηση του δικαιώματος εργασίας και για την πολιτογράφησή τους. Αν αυτά τα
    μέτρα είναι μετριοπαθή και εφαρμόζονται με ανθρωπιά, δεν αποτελούν από μόνα τους
    βήμα προς το φασισμό. Αν είναι σκληρά και συνοδεύονται από βία και ρατσιστικές
    προκαταλήψεις, αποτελούν βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση».
    Πολλοί ηγέτες ομάδων που εμπίπτουν στον δικό σας ορισμό του φασισμού
    αρνούνται κάθε σχέση με το φασισμό. Να τους πιστέψουμε; «Από το ’45 ο όρος
    «φασίστας» έχει απαξιωθεί εξαιτίας της ελεεινής κατάληξης των Χίτλερ και Μουσολίνι. Στη
    μεταπολεμική περίοδο, ακόμη και τα κινήματα που προέρχονταν από φασιστικές ρίζες του
    απώτερου παρελθόντος, όπως το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, έτειναν να αποφεύγουν τον
    όρο και να τονίζουν τη «μετα-φασιστική» τους φύση. Δεν πρέπει, επομένως, να τους
    πιστέψουμε».

    Πώς μπορούμε τότε να αναγνωρίσουμε τους φασίστες; «Από τις πράξεις τους:
    δαιμονοποίηση των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, παραμερισμός των ανθρώπινων
    δικαιωμάτων στη μάχη κατά των εχθρών, βίαιες πιέσεις για υποταγή, εμπλοκή σε
    επιθετικούς πολέμους».
    Έχουμε την τάση να συνδέουμε τους φασίστες με συγκεκριμένα σύμβολα, τρόπους
    εμφάνισης και μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις. Αποτελούν αυτά ουσιώδη στοιχεία του
    φασισμού; «Δεν νομίζω. Το ’50 ο Τζ. Λίνκολν Ρόκγουελ θέλησε να δημιουργήσει ένα
    κίνημα ναζί στις ΗΠΑ υιοθετώντας όλη τη ναζιστική εμφάνιση, μαζί με τις σβάστικες.
    Φαινόταν εκτός τόπου και αλλόκοτος. Άλλα ακροδεξιά κινήματα στις ΗΠΑ είχαν την ευφυΐα.
    να υιοθετήσουν μία εμφάνιση που ταιριάζει στις εθνικές παραδόσεις. Τα μελλοντικά
    κινήματα βίαιου εθνικισμού θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια να φαίνονται εγχώρια και οι
    μαζικές εκδηλώσεις τους θα μοιάζουν με παραδοσιακές μαζικές εκδηλώσεις».

    Ως «φασίστες» έχουν χαρακτηριστεί πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και κινήματα, από
    ισλαμιστικές ομάδες μέχρι τον πρόεδρο Μπους. Έχει πια νόημα ο όρος; «Από το
    1945 ο όρος «φασίστας» έχει γίνει το πιο εμπρηστικό λήμμα του πολιτικού λεξικού.
    Χρησιμοποιείται πολύ συχνά και χωρίς διακρίσεις – κι επομένως έχει σχεδόν χάσει το νόημά
    του στην καθημερινή γλώσσα. Όταν χρησιμοποιείται μ’ αυτήν τη χαλαρότητα, σημαίνει
    απλώς κάποιον που ο ομιλητής αντιπαθεί σφόδρα. Δεν νομίζω, όμως, ότι ο όρος πρέπει να
    εγκαταλειφθεί. Η νέα μορφή πολιτικής πρακτικής που εφευρέθηκε από τον Μουσολίνι και
    οδηγήθηκε στα άκρα από τον Χίτλερ πρέπει να έχει ένα όνομα, και είμαστε καταδικασμένοι
    να χρησιμοποιούμε το όνομα που του έδωσε ο Μουσολίνι. Πρέπει, όμως, να
    χρησιμοποιούμε τον όρο με σύνεση και ακρίβεια. Προτιμώ να τον χρησιμοποιώ για κινήματα
    και ιδέες των οποίων τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αναλογούν στα κινήματα και τις ιδέες
    του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Για άλλα είδη κινημάτων ή καθεστώτων πρέπει να
    χρησιμοποιούμε άλλους όρους: θρησκευτικός φονταμενταλισμός, επιθετική διακυβέρνηση,
    τρομοκρατικοί πυρήνες…»

    Μερικοί δίνουν μεγάλη σημασία στο ψυχολογικό προφίλ του Χίτλερ και άλλων
    φασιστών ηγετών. Μπορεί η ψυχολογία να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε το
    φασισμό; «Δεν νομίζω ότι η ψυχολογία μάς είναι πολύ χρήσιμη αν θέλουμε να εξηγήσουμε
    τη βία και το μίσος στο πλαίσιο του φασισμού. Από τη μία πλευρά, όσο και να μας φαίνονται
    σήμερα αλλόκοτοι ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, δεν φαίνονταν αλλόκοτοι στους Γερμανούς και
    τους Ιταλούς εκείνης της εποχής. Επί πλέον, στην αρχή της σταδιοδρομίας τους επέδειξαν
    συχνά εξαιρετικές κριτικές ικανότητες στην ανάπτυξη της τακτικής και της στρατηγικής τους.
    Ακόμα και ο Χίτλερ δεν ήταν τρελός. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να ψυχαναλύσουμε
    τους νεκρούς.

    »Το βασικό ερώτημα είναι γιατί οι Ιταλοί και οι Γερμανοί έχασαν τα μυαλά τους μ’ αυτούς
    τους αουτσάιντερ που ήθελαν να κυβερνήσουν τις χώρες τους και γιατί τη δεδομένη
    ιστορική στιγμή βρήκαν την εθνικιστική βία ελκυστική. Όλες οι ψυχολογικές εξηγήσεις που
    έχουν δοθεί για τη βία και το μίσος της κοινής γνώμης στην Ιταλία και τη Γερμανία –
    στερήσεις και απώλειες του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, σεξουαλική καταπίεση- ισχύουν
    εξίσου και για τους Βρετανούς ή τους Γάλλους».

    Αληθεύει ότι ο Χίτλερ ήταν λιγότερο ένας φανατικός ιδεολόγος, όπως τον θεωρούν
    πολλοί, και περισσότερο ένας τακτικιστής χωρίς ιδεολογικές δεσμεύσεις; «Η δημόσια
    εικόνα του Χίτλερ ως φανατικού ιδεολόγου τού ήταν πολύ βολική από δύο πλευρές –
    εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασισμένος οπαδός της επανάκτησης της γερμανικής δύναμης
    μέσα από την ακύρωση της ειρηνευτικής συνθήκης των Βερσαλλιών και, επίσης,
    εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασιστικός αντίπαλος των κομμουνιστών, που το 1932
    βρίσκονταν σε άνοδο, όπως σε άνοδο βρισκόταν και το Ναζιστικό Κόμμα. Γι’ αυτό ο Χίτλερ
    δεν απάλυνε τη δημόσια εικόνα του αδιάλλακτου. Ακόμη κι έτσι, πολλοί συντηρητικοί είχαν
    τόσο τρομάξει το 1932 από μια επανάληψη της επανάστασης του 1919, που ήθελαν να
    φέρουν τον Χίτλερ στην κυβέρνηση, παρά τις επιφυλάξεις τους για τη συμπεριφορά
    ορισμένων οπαδών του.

    »Ο Χίτλερ δεν δίσταζε να είναι πραγματιστής αν το απαιτούσαν οι καταστάσεις. Το ’36
    ανέβαλε το αντισημιτικό πρόγραμμα του καθεστώτος του στη διάρκεια των Ολυμπιακών
    Αγώνων στο Βερολίνο και κατά καιρούς επέτρεψε σε ορισμένους Εβραίους να γίνουν
    «επίτιμοι άρειοι». Ο Χίτλερ αποδείχτηκε ικανός πραγματιστής κυρίως σε οικονομικά και
    κοινωνικά ζητήματα. Ενώ εμφανιζόταν αδιάλλακτος δημοσίως, είχε κρυφές συναντήσεις με
    επιχειρηματικούς και στρατιωτικούς ηγέτες και τους διαβεβαίωσε ότι θα σεβόταν την
    περιουσία και το κοινωνικό στάτους κβο. Επομένως, έγινε δεκτός από πολλούς
    συντηρητικούς ως το μικρότερο κακό, αναγκαίο για να κρατηθούν οι κομμουνιστές εκτός
    εξουσίας.

    »Η συμμαχία του Χίτλερ με τους συντηρητικούς και η άρνησή του μιας «καφέ επανάστασης»,
    με την οποία οι ναζί στρατιωτικοί θα δέχονταν προσοδοφόρες θέσεις στις επιχειρήσεις και
    στο στρατό δεν άρεσε καθόλου σε κάποια μέλη του Ναζιστικού Κόμματος, αλλά ο Χίτλερ
    συνέτριψε την ανεξαρτησία τους με τη δολοφονία του ηγέτη των Ταγμάτων Εφόδου Ερνεστ
    Ρομ τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», τον Ιούνιο του 1934».
    Αναφέρετε στο βιβλίο ότι οι φασίστες αλλάζουν συχνά θέσεις χωρίς να νιώθουν την
    υποχρέωση να εξηγήσουν τους λόγους. Ποια είναι η διαφορά με τα δημοκρατικά
    κόμματα που υπόσχονται περισσότερα από αυτά που μπορούν να κάνουν ή με τα
    κομμουνιστικά καθεστώτα που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την υπόσχεσή
    τους για ισότητα; «Πιστεύω ότι υπάρχει μια πραγματική διαφορά. Μπορούμε να την
    εξηγήσουμε καλύτερα αν εξετάσουμε τον κύκλο ζωής των φασιστικών κινημάτων και
    κομμάτων. Συνήθως ξεκινούν ως κινήματα διαμαρτυρίας, υιοθετώντας ένα μεγάλο εύρος
    θεμάτων που ακούγονται αντικαθεστωτικά, ακόμη και επαναστατικά. Αν δεν υπήρχε η
    εθνικιστική δημαγωγία τους, θα μπορούσε κανείς να τα νομίσει για αριστερά κινήματα.
    Ακόμη και όταν τα κινήματα ριζώνουν πια ως λειτουργικά κόμματα, εξακολουθούν να
    ακούγονται αντικαθεστωτικά. Στη συνέχεια, καταλαμβάνουν την εξουσία με τη βοήθεια ενός
    κατεστημένου που φοβάται τους ακροαριστερούς περισσότερο από τους ακροδεξιούς. Εκεί
    πια βρίσκουν τρόπους συνύπαρξης με το κατεστημένο, επειδή χρειάζονται το στρατό και
    τους βιομηχάνους για να προετοιμαστούν για τους επιθετικούς τους πολέμους. Στους
    απογοητευμένους αρχικούς οπαδούς τους χρυσώνουν το χάπι με όνειρα εθνικής νίκης και
    κάθαρσης. Φαίνεται, λοιπόν, ότι αποτελεί μέρος της φύσης της φασιστικής εμπειρίας η
    υιοθέτηση και στη συνέχεια η προδοσία των κινημάτων διαμαρτυρίας».

    Παίρνοντας αφορμή και από τη στάση της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς
    κατά της παγκοσμιοποίησης, ορισμένοι εμφανίζονται να πιστεύουν ότι η άκρα
    Αριστερά και ο φασισμός έχουν περισσότερα κοινά απ’ ό,τι παραδέχονται. Εσείς τι
    πιστεύετε; «Όταν εξετάσει κανείς τι πραγματικά είπαν και κυρίως τι έκαναν οι φασίστες,
    αποδεικνύεται ότι ο υποτιθέμενος αντικαπιταλισμός του φασισμού δεν εναντιώνεται
    καθόλου στον καπιταλισμό, παρά μόνο σε μεγάλα πολυεθνικά συμφέροντα. Από την άλλη
    πλευρά, οι περισσότεροι σοσιαλιστές δεν είναι αντίθετοι με την παγκοσμιοποίηση των
    θεσμών απόδοσης δικαιοσύνης ή με το δίκαιο εμπόριο.
    »Άλλωστε, ο φασισμός πέτυχε όταν υποσχέθηκε την ήττα μιας Αριστεράς που φαινόταν να
    βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Ο αντισοσιαλισμός και ο αντιφιλελευθερισμός είναι οι
    λόγοι της ύπαρξής του».
    Μερικοί προτιμούν να μιλούν για «ολοκληρωτισμό», περιλαμβάνοντας στον όρο αδιακρίτως
    και το φασισμό και το σταλινισμό. Είναι σωστή αυτή η προσέγγιση; «Μπαίνει κανείς στον
    πειρασμό να χρησιμοποιήσει τον όρο ολοκληρωτισμός επειδή τα μέσα υποταγής που
    χρησιμοποίησαν ο Χίτλερ και ο Στάλιν μοιάζουν πολύ. Για τα θύματα των δύο καθεστώτων,
    οι αστυνομικές υπερβάσεις και τα στρατόπεδα φαίνονται ίδια.
    »Όμως, αν δει κανείς πιο προσεκτικά τα πράγματα, η έννοια του ολοκληρωτισμού κρύβει
    περισσότερα από όσα φανερώνει. Οι όροι είναι βάσιμοι όσο μας βοηθούν να καταλάβουμε
    τον κόσμο. Η έννοια του ολοκληρωτισμού δεν μας λέει τίποτα για το πώς τα φασιστικά
    κινήματα κατέκτησαν και άσκησαν την εξουσία – σε συμμαχία με τους συντηρητικούς. Αν δει
    κανείς προσεκτικά τις φασιστικές κυβερνήσεις που προέκυψαν, δεν ήταν μονολιθικές. Ήταν
    συμμαχίες των παραδοσιακών θεσμών και των ελίτ με τους νέους παράγοντες του
    φασιστικού κόμματος και με στρατιωτικούς που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους – οι φασίστες
    έτειναν να πάρουν το πάνω χέρι κάτω από την πίεση του ολοκληρωτικού πολέμου.
    »Αντίθετα, ο Στάλιν κυβέρνησε μέσα από το κόμμα του, χωρίς να έχει να αντιμετωπίσει
    επιχειρηματίες, αριστοκράτες, επαγγελματίες δημόσιους υπαλλήλους, εκκλησίες ή
    αξιωματικούς με ανεξαρτησία σκέψης. …]

    http://www.protovoulia.net/arthra/2010/krisi-fasismos.pdf

  6. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Καπετάνιε,

    Χρόνια Πολλά Καλά,

    Πολλοί και διαφόρων κατηγοριών επεδίωξαν και επιδιώκουν *ο καθένας με τους ιδιαίτερους λόγους του, εντός του ΚΟΥΒΑ με τα μπικικίνια πάντα) προοκειμένου να πουν (σαν και να κάνουν κάτι) και να στήσουν μια «δημοκρατική» ταυτότητα πάνω στο εξισωτικό δίπολο που χρησιμοποιείς:
    «…Το δίπολο ΚΚΕ-Χρυσή Αυγή με τις εξωκοινοβουλευτικές παραλλαγές του
    Ο επανακαθορισμός του προβλήματος που δεν έχουμε συμφωνήσει ούτε γεωγραφικώς πώς να το ονομάζουμε: “ελληνικό”, “ευρωπαϊκό”, “παγκόσμιο”; …»

    Δε με ενδιαφέρει πρωτίστως να το κατατάξω σε φτηνό παλαιάς κοπής Αντισπαρτακισμό – Αντιγαλλισμό- Αντικομμουνισμό-Ανθελληνισμό – Αντιοκτωβριανισμό, στα επαναστατικά της βέβαια συμφραζόμενα η κάθε περίπτωση.

    Από καραβακυραίους που αναπαράγουν «τεχνηέντως» την φτηνή, ηθικολογική προπαγάνδα (όπως σου σχολίασα εδώ: https://karavaki.wordpress.com/2012/11/16/polyethnikes-ek-twn-esw/#comment-129 εδώ: https://karavaki.wordpress.com/2012/06/26/orkos-politikwn/ κι όπου αλλού. Το «γιατί ν’ απαντήσουμε έγινε ΘΕΣΜΟΣ» και στα Καραβάκια της υποκρισίας και της στρεψοδικίας. Αλλά έτσι είναι άμα είσαι από ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ…. ΙΨΥΛΛΑΝΤΗΣ της καρικατούρας και της νομεσκατούρας…. Κατεβείτε βρε να φάτε με το πλήρωμα, αυτό θα γράψει, καλό ή κακό την ΙΣΤΟΡΙΑ με κόκκινα και μπλέ γράμματα. Την είδαμε τώρα, εκ του μη όντος: ΟΥ ΠΟΛΥΚΥΡΡΑΝΙΗ.. δε λες μορμονίη καλύτερα…

    Δεν περιμένω πολλά πράγματα από τέτοια δρομολόγια, για να μην πω ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!
    Το πολύ μια ΟΧΙ μασημένη καλημέρα κι ένα χέρι βοηθείας να δώσω ή να πάρω μπροστά στα επερχόμενα ναυάγια. Και είναι πάρα πολύ σημαντικά αυτά για τους Ανθρώπους, ότι και να τσαμπουνάνε απ’ το γέφυρα του Ψωροπερήφανου Καραβακίου τους.

    Λοιπόν στο θέμα μας: Θα μιλήσω με ξένα λόγια, δεν είμαι τόσο ακατάδεχτος όπως οι αγανακτισμένοι αλουμινάτοι -(μια χαρά μέχρι τώρα στα χρηματιστήρια και στα κρέντικάρντς μπουκάτοι ή τοις μετρητοίς αγοράζοντας φτηνό πανάκριβο κύρος)- που γέμισαν την κάθε μια μικρή μας πιάτσα:

    Με ξένα κόλλυβα λοιπόν, από αλλόθροη Πόλη (χωράνε όλοι;;;;):

    Βάζω μια φέτα από παλιό κλειδωμένο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ, μήπως ξέρεις κάτι για το κλεδί και με ποιους όρους χρησιμοποείται; Αλλά τι σε μπλέλω και σένα. Από τότε που πήραν οι μικραστοί την κατηφόρα, έχουμε δει πολλες κωμικοτραγικές καταστάσεις. Πιστεύω πως τελικά θα το σώσεις το έργο, ειδικά ΕΣΥ. Δεν είναι δυνατόν να έχεις την απαίτηση άνθρωποι που τους έλιωσε τα πόδια το άρμα στην Πύλη του Πολυτεχνείου το 1973, επειδή έχεις ένα ηλεκτρονικό κλειδί στο χέρι (δε λέω το πλήρώνεις ΕΣΥ, προπαντός ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ άνθρωπος είσαι, αλλά να θεωρείς οτι οι ηθικολογικές Τερατωδίες σου για την ΠΡΩΤΙΣΤΗ ηθική βάση του Νόμου, θα στριμωχτούν στα μυαλά τόσων κατά τα άλλα συνανθρώπων μας (που έλεγε κι ένα βαμπίρ που άρχισες να του μοιάζες, το θυμάσαι;) Άντε εντάξει η Καλλιόπη μικρομούσα είναι, αλλά κι αν ήταν η Αντιγόνη ΚΚΕ (έστω επιρροή) δεν θα το λέγαμε μήπως και βρει κανα καλοστεκούμενο γαμπρό στον Άδη, για να πληρώσει τη ΔΕΗ…. σα δε ντρεπόμαστε λιγάκι!

    ΠΑΜΕ λοιπόν με ξένα- όχι και πολύ νόστιμα κόλλυβα- αλλά κάτι ΚΡΑΥΓΑΖΟΥΝΕ για τις κουμασερές που μας ταλανίζουμεσεται αριστερνοδεξιώθε:

    [.Αποτελεί η σημερινή οικονομική κρίση γόνιμο έδαφος για να ριζώσουν και να
    αναπτυχθούν φασιστικές ιδέες και πολιτικές; «Οι φασιστικές ιδέες και τα φασιστικά
    κινήματα ανθούν σε καταστάσεις κρίσης. Η τωρινή οικονομική ύφεση προκαλεί το φόβο ότι
    οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν έχουν τη δύναμη να δημιουργούν θέσεις εργασίας και ευημερία
    και ενθαρρύνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Την παρούσα στιγμή, όταν οι
    αριστερές λύσεις έχουν απαξιωθεί, κερδίζουν έδαφος δεξιές λύσεις κάθε μορφής, ανάμεσα
    στις οποίες και ο φασισμός».

    Βρίσκετε αναλογίες στις πολιτικές του Σαρκοζί και του Γ’ Ράιχ απέναντι στους Ρομά;
    «Κάθε πολιτική που στιγματίζει μια ομάδα, εφαρμόζοντας μέτρα ομαδικού αποκλεισμού,
    ακούγεται σαν αντίλαλος των φασιστικών πολιτικών γύρω από την εθνότητα, αν κα
    ι αυτό
    δεν σημαίνει πως αυτή η πολιτική συνιστά έναν πλήρως ανεπτυγμένο φασισμό. Στη
    συγκεκριμένη περίπτωση, ο πρόεδρος Σαρκοζί αντιμετωπίζει στα δεξιά του την εκλογική
    πίεση του Εθνικού Μετώπου του Λεπέν, ο οποίος απειλεί να του πάρει ψηφοφόρους.
    Προφανώς, ο κ. Σαρκοζί νιώθει ότι η τωρινή πολιτική συγκυρία απαιτεί απ’ αυτόν να
    προσπαθήσει να φανεί πιο σκληρός απέναντι στους μετανάστες και στους μη
    αφομοιωμένους νεαρούς μετανάστες από ό,τι οι αντίπαλοί του, δεξιοί ή αριστεροί».
    Κάποιοι λένε ότι σήμερα τα φασιστικά κινήματα δεν είναι ανησυχητικά, γιατί
    βρίσκονται μακριά από την εξουσία. Δεν είναι, όμως, από μόνο του ανησυχητικό το
    ότι έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την πολιτική ατζέντα; «Αυτό δείχνει η
    περίπτωση του προέδρου Σαρκοζί. Αν τα φασιστικά κινήματα αρχίσουν να προσελκύουν
    ψηφοφόρους, κάποια κόμματα ίσως προσπαθήσουν να τα ανταγωνιστούν, υιοθετώντας
    κάτι από το λόγο και την πολιτική τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, νέα και ανερχόμενα φασιστικά
    κινήματα μπορεί να κατευθύνουν την πολιτική ατζέντα προς τα δικά τους συμφέροντα».
    Η αυστηρή αντιμεταναστευτική πολιτική που υιοθετεί σήμερα η Ευρώπη είναι σημάδι
    ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο φασισμό; «Η σημερινή κρίση είναι όχι μόνον
    οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Κάποιοι στις δυτικές χώρες ανησυχούν ότι απειλείται η ίδια
    η ύπαρξη του πολιτισμού τους εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων από άλλους
    πολιτισμούς και θρησκείες, οι οποίοι δεν θέλουν να αφομοιωθούν. Ορισμένοι από αυτούς
    που ανησυχούν φοβούνται ότι η δημοκρατία δεν έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη
    μεταναστευτική απειλή με αρκετή αποφασιστικότητα και πυγμή.

    »Κάθε κράτος θεσπίζει ρυθμίσεις για την είσοδο των μεταναστών και θέτει προϋποθέσεις
    για την απόκτηση του δικαιώματος εργασίας και για την πολιτογράφησή τους. Αν αυτά τα
    μέτρα είναι μετριοπαθή και εφαρμόζονται με ανθρωπιά, δεν αποτελούν από μόνα τους
    βήμα προς το φασισμό. Αν είναι σκληρά και συνοδεύονται από βία και ρατσιστικές
    προκαταλήψεις, αποτελούν βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση».
    Πολλοί ηγέτες ομάδων που εμπίπτουν στον δικό σας ορισμό του φασισμού
    αρνούνται κάθε σχέση με το φασισμό. Να τους πιστέψουμε; «Από το ’45 ο όρος
    «φασίστας» έχει απαξιωθεί εξαιτίας της ελεεινής κατάληξης των Χίτλερ και Μουσολίνι. Στη
    μεταπολεμική περίοδο, ακόμη και τα κινήματα που προέρχονταν από φασιστικές ρίζες του
    απώτερου παρελθόντος, όπως το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, έτειναν να αποφεύγουν τον
    όρο και να τονίζουν τη «μετα-φασιστική» τους φύση. Δεν πρέπει, επομένως, να τους
    πιστέψουμε».

    Πώς μπορούμε τότε να αναγνωρίσουμε τους φασίστες; «Από τις πράξεις τους:
    δαιμονοποίηση των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, παραμερισμός των ανθρώπινων
    δικαιωμάτων στη μάχη κατά των εχθρών, βίαιες πιέσεις για υποταγή, εμπλοκή σε
    επιθετικούς πολέμους».
    Έχουμε την τάση να συνδέουμε τους φασίστες με συγκεκριμένα σύμβολα, τρόπους
    εμφάνισης και μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις. Αποτελούν αυτά ουσιώδη στοιχεία του
    φασισμού; «Δεν νομίζω. Το ’50 ο Τζ. Λίνκολν Ρόκγουελ θέλησε να δημιουργήσει ένα
    κίνημα ναζί στις ΗΠΑ υιοθετώντας όλη τη ναζιστική εμφάνιση, μαζί με τις σβάστικες.
    Φαινόταν εκτός τόπου και αλλόκοτος. Άλλα ακροδεξιά κινήματα στις ΗΠΑ είχαν την ευφυΐα.
    να υιοθετήσουν μία εμφάνιση που ταιριάζει στις εθνικές παραδόσεις. Τα μελλοντικά
    κινήματα βίαιου εθνικισμού θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια να φαίνονται εγχώρια και οι
    μαζικές εκδηλώσεις τους θα μοιάζουν με παραδοσιακές μαζικές εκδηλώσεις».

    Ως «φασίστες» έχουν χαρακτηριστεί πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και κινήματα, από
    ισλαμιστικές ομάδες μέχρι τον πρόεδρο Μπους. Έχει πια νόημα ο όρος; «Από το
    1945 ο όρος «φασίστας» έχει γίνει το πιο εμπρηστικό λήμμα του πολιτικού λεξικού.
    Χρησιμοποιείται πολύ συχνά και χωρίς διακρίσεις – κι επομένως έχει σχεδόν χάσει το νόημά
    του στην καθημερινή γλώσσα. Όταν χρησιμοποιείται μ’ αυτήν τη χαλαρότητα, σημαίνει
    απλώς κάποιον που ο ομιλητής αντιπαθεί σφόδρα. Δεν νομίζω, όμως, ότι ο όρος πρέπει να
    εγκαταλειφθεί. Η νέα μορφή πολιτικής πρακτικής που εφευρέθηκε από τον Μουσολίνι και
    οδηγήθηκε στα άκρα από τον Χίτλερ πρέπει να έχει ένα όνομα, και είμαστε καταδικασμένοι
    να χρησιμοποιούμε το όνομα που του έδωσε ο Μουσολίνι. Πρέπει, όμως, να
    χρησιμοποιούμε τον όρο με σύνεση και ακρίβεια. Προτιμώ να τον χρησιμοποιώ για κινήματα
    και ιδέες των οποίων τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αναλογούν στα κινήματα και τις ιδέες
    του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Για άλλα είδη κινημάτων ή καθεστώτων πρέπει να
    χρησιμοποιούμε άλλους όρους: θρησκευτικός φονταμενταλισμός, επιθετική διακυβέρνηση,
    τρομοκρατικοί πυρήνες…»

    Μερικοί δίνουν μεγάλη σημασία στο ψυχολογικό προφίλ του Χίτλερ και άλλων
    φασιστών ηγετών. Μπορεί η ψυχολογία να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε το
    φασισμό; «Δεν νομίζω ότι η ψυχολογία μάς είναι πολύ χρήσιμη αν θέλουμε να εξηγήσουμε
    τη βία και το μίσος στο πλαίσιο του φασισμού. Από τη μία πλευρά, όσο και να μας φαίνονται
    σήμερα αλλόκοτοι ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, δεν φαίνονταν αλλόκοτοι στους Γερμανούς και
    τους Ιταλούς εκείνης της εποχής. Επί πλέον, στην αρχή της σταδιοδρομίας τους επέδειξαν
    συχνά εξαιρετικές κριτικές ικανότητες στην ανάπτυξη της τακτικής και της στρατηγικής τους.
    Ακόμα και ο Χίτλερ δεν ήταν τρελός. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να ψυχαναλύσουμε
    τους νεκρούς.

    »Το βασικό ερώτημα είναι γιατί οι Ιταλοί και οι Γερμανοί έχασαν τα μυαλά τους μ’ αυτούς
    τους αουτσάιντερ που ήθελαν να κυβερνήσουν τις χώρες τους και γιατί τη δεδομένη
    ιστορική στιγμή βρήκαν την εθνικιστική βία ελκυστική. Όλες οι ψυχολογικές εξηγήσεις που
    έχουν δοθεί για τη βία και το μίσος της κοινής γνώμης στην Ιταλία και τη Γερμανία –
    στερήσεις και απώλειες του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, σεξουαλική καταπίεση- ισχύουν
    εξίσου και για τους Βρετανούς ή τους Γάλλους».

    Αληθεύει ότι ο Χίτλερ ήταν λιγότερο ένας φανατικός ιδεολόγος, όπως τον θεωρούν
    πολλοί, και περισσότερο ένας τακτικιστής χωρίς ιδεολογικές δεσμεύσεις; «Η δημόσια
    εικόνα του Χίτλερ ως φανατικού ιδεολόγου τού ήταν πολύ βολική από δύο πλευρές –
    εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασισμένος οπαδός της επανάκτησης της γερμανικής δύναμης
    μέσα από την ακύρωση της ειρηνευτικής συνθήκης των Βερσαλλιών και, επίσης,
    εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασιστικός αντίπαλος των κομμουνιστών, που το 1932
    βρίσκονταν σε άνοδο, όπως σε άνοδο βρισκόταν και το Ναζιστικό Κόμμα. Γι’ αυτό ο Χίτλερ
    δεν απάλυνε τη δημόσια εικόνα του αδιάλλακτου. Ακόμη κι έτσι, πολλοί συντηρητικοί είχαν
    τόσο τρομάξει το 1932 από μια επανάληψη της επανάστασης του 1919, που ήθελαν να
    φέρουν τον Χίτλερ στην κυβέρνηση, παρά τις επιφυλάξεις τους για τη συμπεριφορά
    ορισμένων οπαδών του.

    »Ο Χίτλερ δεν δίσταζε να είναι πραγματιστής αν το απαιτούσαν οι καταστάσεις. Το ’36
    ανέβαλε το αντισημιτικό πρόγραμμα του καθεστώτος του στη διάρκεια των Ολυμπιακών
    Αγώνων στο Βερολίνο και κατά καιρούς επέτρεψε σε ορισμένους Εβραίους να γίνουν
    «επίτιμοι άρειοι». Ο Χίτλερ αποδείχτηκε ικανός πραγματιστής κυρίως σε οικονομικά και
    κοινωνικά ζητήματα. Ενώ εμφανιζόταν αδιάλλακτος δημοσίως, είχε κρυφές συναντήσεις με
    επιχειρηματικούς και στρατιωτικούς ηγέτες και τους διαβεβαίωσε ότι θα σεβόταν την
    περιουσία και το κοινωνικό στάτους κβο. Επομένως, έγινε δεκτός από πολλούς
    συντηρητικούς ως το μικρότερο κακό, αναγκαίο για να κρατηθούν οι κομμουνιστές εκτός
    εξουσίας.

    »Η συμμαχία του Χίτλερ με τους συντηρητικούς και η άρνησή του μιας «καφέ επανάστασης»,
    με την οποία οι ναζί στρατιωτικοί θα δέχονταν προσοδοφόρες θέσεις στις επιχειρήσεις και
    στο στρατό δεν άρεσε καθόλου σε κάποια μέλη του Ναζιστικού Κόμματος, αλλά ο Χίτλερ
    συνέτριψε την ανεξαρτησία τους με τη δολοφονία του ηγέτη των Ταγμάτων Εφόδου Ερνεστ
    Ρομ τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», τον Ιούνιο του 1934».
    Αναφέρετε στο βιβλίο ότι οι φασίστες αλλάζουν συχνά θέσεις χωρίς να νιώθουν την
    υποχρέωση να εξηγήσουν τους λόγους. Ποια είναι η διαφορά με τα δημοκρατικά
    κόμματα που υπόσχονται περισσότερα από αυτά που μπορούν να κάνουν ή με τα
    κομμουνιστικά καθεστώτα που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την υπόσχεσή
    τους για ισότητα; «Πιστεύω ότι υπάρχει μια πραγματική διαφορά. Μπορούμε να την
    εξηγήσουμε καλύτερα αν εξετάσουμε τον κύκλο ζωής των φασιστικών κινημάτων και
    κομμάτων. Συνήθως ξεκινούν ως κινήματα διαμαρτυρίας, υιοθετώντας ένα μεγάλο εύρος
    θεμάτων που ακούγονται αντικαθεστωτικά, ακόμη και επαναστατικά. Αν δεν υπήρχε η
    εθνικιστική δημαγωγία τους, θα μπορούσε κανείς να τα νομίσει για αριστερά κινήματα.
    Ακόμη και όταν τα κινήματα ριζώνουν πια ως λειτουργικά κόμματα, εξακολουθούν να
    ακούγονται αντικαθεστωτικά. Στη συνέχεια, καταλαμβάνουν την εξουσία με τη βοήθεια ενός
    κατεστημένου που φοβάται τους ακροαριστερούς περισσότερο από τους ακροδεξιούς. Εκεί
    πια βρίσκουν τρόπους συνύπαρξης με το κατεστημένο, επειδή χρειάζονται το στρατό και
    τους βιομηχάνους για να προετοιμαστούν για τους επιθετικούς τους πολέμους. Στους
    απογοητευμένους αρχικούς οπαδούς τους χρυσώνουν το χάπι με όνειρα εθνικής νίκης και
    κάθαρσης. Φαίνεται, λοιπόν, ότι αποτελεί μέρος της φύσης της φασιστικής εμπειρίας η
    υιοθέτηση και στη συνέχεια η προδοσία των κινημάτων διαμαρτυρίας».

    Παίρνοντας αφορμή και από τη στάση της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς
    κατά της παγκοσμιοποίησης, ορισμένοι εμφανίζονται να πιστεύουν ότι η άκρα
    Αριστερά και ο φασισμός έχουν περισσότερα κοινά απ’ ό,τι παραδέχονται. Εσείς τι
    πιστεύετε; «Όταν εξετάσει κανείς τι πραγματικά είπαν και κυρίως τι έκαναν οι φασίστες,
    αποδεικνύεται ότι ο υποτιθέμενος αντικαπιταλισμός του φασισμού δεν εναντιώνεται
    καθόλου στον καπιταλισμό, παρά μόνο σε μεγάλα πολυεθνικά συμφέροντα. Από την άλλη
    πλευρά, οι περισσότεροι σοσιαλιστές δεν είναι αντίθετοι με την παγκοσμιοποίηση των
    θεσμών απόδοσης δικαιοσύνης ή με το δίκαιο εμπόριο.
    »Άλλωστε, ο φασισμός πέτυχε όταν υποσχέθηκε την ήττα μιας Αριστεράς που φαινόταν να
    βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Ο αντισοσιαλισμός και ο αντιφιλελευθερισμός είναι οι
    λόγοι της ύπαρξής του».
    Μερικοί προτιμούν να μιλούν για «ολοκληρωτισμό», περιλαμβάνοντας στον όρο αδιακρίτως
    και το φασισμό και το σταλινισμό. Είναι σωστή αυτή η προσέγγιση; «Μπαίνει κανείς στον
    πειρασμό να χρησιμοποιήσει τον όρο ολοκληρωτισμός επειδή τα μέσα υποταγής που
    χρησιμοποίησαν ο Χίτλερ και ο Στάλιν μοιάζουν πολύ. Για τα θύματα των δύο καθεστώτων,
    οι αστυνομικές υπερβάσεις και τα στρατόπεδα φαίνονται ίδια.
    »Όμως, αν δει κανείς πιο προσεκτικά τα πράγματα, η έννοια του ολοκληρωτισμού κρύβει
    περισσότερα από όσα φανερώνει. Οι όροι είναι βάσιμοι όσο μας βοηθούν να καταλάβουμε
    τον κόσμο. Η έννοια του ολοκληρωτισμού δεν μας λέει τίποτα για το πώς τα φασιστικά
    κινήματα κατέκτησαν και άσκησαν την εξουσία – σε συμμαχία με τους συντηρητικούς. Αν δει
    κανείς προσεκτικά τις φασιστικές κυβερνήσεις που προέκυψαν, δεν ήταν μονολιθικές. Ήταν
    συμμαχίες των παραδοσιακών θεσμών και των ελίτ με τους νέους παράγοντες του
    φασιστικού κόμματος και με στρατιωτικούς που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους – οι φασίστες
    έτειναν να πάρουν το πάνω χέρι κάτω από την πίεση του ολοκληρωτικού πολέμου.
    »Αντίθετα, ο Στάλιν κυβέρνησε μέσα από το κόμμα του, χωρίς να έχει να αντιμετωπίσει
    επιχειρηματίες, αριστοκράτες, επαγγελματίες δημόσιους υπαλλήλους, εκκλησίες ή
    αξιωματικούς με ανεξαρτησία σκέψης. …]

    http://www.protovoulia.net/arthra/2010/krisi-fasismos.pdf

    Καπετάνιε,

    Χρόνια Πολλά Καλά,

    Πολλοί και διαφόρων κατηγοριών επεδίωξαν και επιδιώκουν *ο καθένας με τους ιδιαίτερους λόγους του, εντός του ΚΟΥΒΑ με τα μπικικίνια πάντα) προοκειμένου να πουν (σαν και να κάνουν κάτι) και να στήσουν μια «δημοκρατική» ταυτότητα πάνω στο εξισωτικό δίπολο που χρησιμοποιείς:
    «…Το δίπολο ΚΚΕ-Χρυσή Αυγή με τις εξωκοινοβουλευτικές παραλλαγές του
    Ο επανακαθορισμός του προβλήματος που δεν έχουμε συμφωνήσει ούτε γεωγραφικώς πώς να το ονομάζουμε: “ελληνικό”, “ευρωπαϊκό”, “παγκόσμιο”; …»

    Δε με ενδιαφέρει πρωτίστως να το κατατάξω σε φτηνό παλαιάς κοπής Αντισπαρτακισμό – Αντιγαλλισμό- Αντικομμουνισμό-Ανθελληνισμό – Αντιοκτωβριανισμό, στα επαναστατικά της βέβαια συμφραζόμενα η κάθε περίπτωση.

    Από καραβακυραίους που αναπαράγουν «τεχνηέντως» την φτηνή, ηθικολογική προπαγάνδα (όπως σου σχολίασα εδώ: https://karavaki.wordpress.com/2012/11/16/polyethnikes-ek-twn-esw/#comment-129 εδώ: https://karavaki.wordpress.com/2012/06/26/orkos-politikwn/ κι όπου αλλού. Το «γιατί ν’ απαντήσουμε έγινε ΘΕΣΜΟΣ» και στα Καραβάκια της υποκρισίας και της στρεψοδικίας. Αλλά έτσι είναι άμα είσαι από ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ…. ΙΨΥΛΛΑΝΤΗΣ της καρικατούρας και της νομεσκατούρας…. Κατεβείτε βρε να φάτε με το πλήρωμα, αυτό θα γράψει, καλό ή κακό την ΙΣΤΟΡΙΑ με κόκκινα και μπλέ γράμματα. Την είδαμε τώρα, εκ του μη όντος: ΟΥ ΠΟΛΥΚΥΡΡΑΝΙΗ.. δε λες μορμονίη καλύτερα…

    Δεν περιμένω πολλά πράγματα από τέτοια δρομολόγια, για να μην πω ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!
    Το πολύ μια ΟΧΙ μασημένη καλημέρα κι ένα χέρι βοηθείας να δώσω ή να πάρω μπροστά στα επερχόμενα ναυάγια. Και είναι πάρα πολύ σημαντικά αυτά για τους Ανθρώπους, ότι και να τσαμπουνάνε απ’ το γέφυρα του Ψωροπερήφανου Καραβακίου τους.

    Λοιπόν στο θέμα μας: Θα μιλήσω με ξένα λόγια, δεν είμαι τόσο ακατάδεχτος όπως οι αγανακτισμένοι αλουμινάτοι -(μια χαρά μέχρι τώρα στα χρηματιστήρια και στα κρέντικάρντς μπουκάτοι ή τοις μετρητοίς αγοράζοντας φτηνό πανάκριβο κύρος)- που γέμισαν την κάθε μια μικρή μας πιάτσα:

    Με ξένα κόλλυβα λοιπόν, από αλλόθροη Πόλη (χωράνε όλοι;;;;):

    Βάζω μια φέτα από παλιό κλειδωμένο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ, μήπως ξέρεις κάτι για το κλεδί και με ποιους όρους χρησιμοποείται; Αλλά τι σε μπλέλω και σένα. Από τότε που πήραν οι μικραστοί την κατηφόρα, έχουμε δει πολλες κωμικοτραγικές καταστάσεις. Πιστεύω πως τελικά θα το σώσεις το έργο, ειδικά ΕΣΥ. Δεν είναι δυνατόν να έχεις την απαίτηση άνθρωποι που τους έλιωσε τα πόδια το άρμα στην Πύλη του Πολυτεχνείου το 1973, επειδή έχεις ένα ηλεκτρονικό κλειδί στο χέρι (δε λέω το πλήρώνεις ΕΣΥ, προπαντός ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ άνθρωπος είσαι, αλλά να θεωρείς οτι οι ηθικολογικές Τερατωδίες σου για την ΠΡΩΤΙΣΤΗ ηθική βάση του Νόμου, θα στριμωχτούν στα μυαλά τόσων κατά τα άλλα συνανθρώπων μας (που έλεγε κι ένα βαμπίρ που άρχισες να του μοιάζες, το θυμάσαι;) Άντε εντάξει η Καλλιόπη μικρομούσα είναι, αλλά κι αν ήταν η Αντιγόνη ΚΚΕ (έστω επιρροή) δεν θα το λέγαμε μήπως και βρει κανα καλοστεκούμενο γαμπρό στον Άδη, για να πληρώσει τη ΔΕΗ…. σα δε ντρεπόμαστε λιγάκι!

    ΠΑΜΕ λοιπόν με ξένα- όχι και πολύ νόστιμα κόλλυβα- αλλά κάτι ΚΡΑΥΓΑΖΟΥΝΕ για τις κουμασερές που μας ταλανίζουμεσεται αριστερνοδεξιώθε:

    [.Αποτελεί η σημερινή οικονομική κρίση γόνιμο έδαφος για να ριζώσουν και να
    αναπτυχθούν φασιστικές ιδέες και πολιτικές; «Οι φασιστικές ιδέες και τα φασιστικά
    κινήματα ανθούν σε καταστάσεις κρίσης. Η τωρινή οικονομική ύφεση προκαλεί το φόβο ότι
    οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν έχουν τη δύναμη να δημιουργούν θέσεις εργασίας και ευημερία
    και ενθαρρύνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων. Την παρούσα στιγμή, όταν οι
    αριστερές λύσεις έχουν απαξιωθεί, κερδίζουν έδαφος δεξιές λύσεις κάθε μορφής, ανάμεσα
    στις οποίες και ο φασισμός».

    Βρίσκετε αναλογίες στις πολιτικές του Σαρκοζί και του Γ’ Ράιχ απέναντι στους Ρομά;
    «Κάθε πολιτική που στιγματίζει μια ομάδα, εφαρμόζοντας μέτρα ομαδικού αποκλεισμού,
    ακούγεται σαν αντίλαλος των φασιστικών πολιτικών γύρω από την εθνότητα, αν κα
    ι αυτό
    δεν σημαίνει πως αυτή η πολιτική συνιστά έναν πλήρως ανεπτυγμένο φασισμό. Στη
    συγκεκριμένη περίπτωση, ο πρόεδρος Σαρκοζί αντιμετωπίζει στα δεξιά του την εκλογική
    πίεση του Εθνικού Μετώπου του Λεπέν, ο οποίος απειλεί να του πάρει ψηφοφόρους.
    Προφανώς, ο κ. Σαρκοζί νιώθει ότι η τωρινή πολιτική συγκυρία απαιτεί απ’ αυτόν να
    προσπαθήσει να φανεί πιο σκληρός απέναντι στους μετανάστες και στους μη
    αφομοιωμένους νεαρούς μετανάστες από ό,τι οι αντίπαλοί του, δεξιοί ή αριστεροί».
    Κάποιοι λένε ότι σήμερα τα φασιστικά κινήματα δεν είναι ανησυχητικά, γιατί
    βρίσκονται μακριά από την εξουσία. Δεν είναι, όμως, από μόνο του ανησυχητικό το
    ότι έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν την πολιτική ατζέντα; «Αυτό δείχνει η
    περίπτωση του προέδρου Σαρκοζί. Αν τα φασιστικά κινήματα αρχίσουν να προσελκύουν
    ψηφοφόρους, κάποια κόμματα ίσως προσπαθήσουν να τα ανταγωνιστούν, υιοθετώντας
    κάτι από το λόγο και την πολιτική τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, νέα και ανερχόμενα φασιστικά
    κινήματα μπορεί να κατευθύνουν την πολιτική ατζέντα προς τα δικά τους συμφέροντα».
    Η αυστηρή αντιμεταναστευτική πολιτική που υιοθετεί σήμερα η Ευρώπη είναι σημάδι
    ότι βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο φασισμό; «Η σημερινή κρίση είναι όχι μόνον
    οικονομική, αλλά και υπαρξιακή. Κάποιοι στις δυτικές χώρες ανησυχούν ότι απειλείται η ίδια
    η ύπαρξη του πολιτισμού τους εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης ανθρώπων από άλλους
    πολιτισμούς και θρησκείες, οι οποίοι δεν θέλουν να αφομοιωθούν. Ορισμένοι από αυτούς
    που ανησυχούν φοβούνται ότι η δημοκρατία δεν έχει τη δύναμη να αντιμετωπίσει τη
    μεταναστευτική απειλή με αρκετή αποφασιστικότητα και πυγμή.

    »Κάθε κράτος θεσπίζει ρυθμίσεις για την είσοδο των μεταναστών και θέτει προϋποθέσεις
    για την απόκτηση του δικαιώματος εργασίας και για την πολιτογράφησή τους. Αν αυτά τα
    μέτρα είναι μετριοπαθή και εφαρμόζονται με ανθρωπιά, δεν αποτελούν από μόνα τους
    βήμα προς το φασισμό. Αν είναι σκληρά και συνοδεύονται από βία και ρατσιστικές
    προκαταλήψεις, αποτελούν βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση».
    Πολλοί ηγέτες ομάδων που εμπίπτουν στον δικό σας ορισμό του φασισμού
    αρνούνται κάθε σχέση με το φασισμό. Να τους πιστέψουμε; «Από το ’45 ο όρος
    «φασίστας» έχει απαξιωθεί εξαιτίας της ελεεινής κατάληξης των Χίτλερ και Μουσολίνι. Στη
    μεταπολεμική περίοδο, ακόμη και τα κινήματα που προέρχονταν από φασιστικές ρίζες του
    απώτερου παρελθόντος, όπως το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, έτειναν να αποφεύγουν τον
    όρο και να τονίζουν τη «μετα-φασιστική» τους φύση. Δεν πρέπει, επομένως, να τους
    πιστέψουμε».

    Πώς μπορούμε τότε να αναγνωρίσουμε τους φασίστες; «Από τις πράξεις τους:
    δαιμονοποίηση των εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, παραμερισμός των ανθρώπινων
    δικαιωμάτων στη μάχη κατά των εχθρών, βίαιες πιέσεις για υποταγή, εμπλοκή σε
    επιθετικούς πολέμους».
    Έχουμε την τάση να συνδέουμε τους φασίστες με συγκεκριμένα σύμβολα, τρόπους
    εμφάνισης και μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις. Αποτελούν αυτά ουσιώδη στοιχεία του
    φασισμού; «Δεν νομίζω. Το ’50 ο Τζ. Λίνκολν Ρόκγουελ θέλησε να δημιουργήσει ένα
    κίνημα ναζί στις ΗΠΑ υιοθετώντας όλη τη ναζιστική εμφάνιση, μαζί με τις σβάστικες.
    Φαινόταν εκτός τόπου και αλλόκοτος. Άλλα ακροδεξιά κινήματα στις ΗΠΑ είχαν την ευφυΐα.
    να υιοθετήσουν μία εμφάνιση που ταιριάζει στις εθνικές παραδόσεις. Τα μελλοντικά
    κινήματα βίαιου εθνικισμού θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια να φαίνονται εγχώρια και οι
    μαζικές εκδηλώσεις τους θα μοιάζουν με παραδοσιακές μαζικές εκδηλώσεις».

    Ως «φασίστες» έχουν χαρακτηριστεί πολύ διαφορετικοί άνθρωποι και κινήματα, από
    ισλαμιστικές ομάδες μέχρι τον πρόεδρο Μπους. Έχει πια νόημα ο όρος; «Από το
    1945 ο όρος «φασίστας» έχει γίνει το πιο εμπρηστικό λήμμα του πολιτικού λεξικού.
    Χρησιμοποιείται πολύ συχνά και χωρίς διακρίσεις – κι επομένως έχει σχεδόν χάσει το νόημά
    του στην καθημερινή γλώσσα. Όταν χρησιμοποιείται μ’ αυτήν τη χαλαρότητα, σημαίνει
    απλώς κάποιον που ο ομιλητής αντιπαθεί σφόδρα. Δεν νομίζω, όμως, ότι ο όρος πρέπει να
    εγκαταλειφθεί. Η νέα μορφή πολιτικής πρακτικής που εφευρέθηκε από τον Μουσολίνι και
    οδηγήθηκε στα άκρα από τον Χίτλερ πρέπει να έχει ένα όνομα, και είμαστε καταδικασμένοι
    να χρησιμοποιούμε το όνομα που του έδωσε ο Μουσολίνι. Πρέπει, όμως, να
    χρησιμοποιούμε τον όρο με σύνεση και ακρίβεια. Προτιμώ να τον χρησιμοποιώ για κινήματα
    και ιδέες των οποίων τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά αναλογούν στα κινήματα και τις ιδέες
    του Μουσολίνι και του Χίτλερ. Για άλλα είδη κινημάτων ή καθεστώτων πρέπει να
    χρησιμοποιούμε άλλους όρους: θρησκευτικός φονταμενταλισμός, επιθετική διακυβέρνηση,
    τρομοκρατικοί πυρήνες…»

    Μερικοί δίνουν μεγάλη σημασία στο ψυχολογικό προφίλ του Χίτλερ και άλλων
    φασιστών ηγετών. Μπορεί η ψυχολογία να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε το
    φασισμό; «Δεν νομίζω ότι η ψυχολογία μάς είναι πολύ χρήσιμη αν θέλουμε να εξηγήσουμε
    τη βία και το μίσος στο πλαίσιο του φασισμού. Από τη μία πλευρά, όσο και να μας φαίνονται
    σήμερα αλλόκοτοι ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, δεν φαίνονταν αλλόκοτοι στους Γερμανούς και
    τους Ιταλούς εκείνης της εποχής. Επί πλέον, στην αρχή της σταδιοδρομίας τους επέδειξαν
    συχνά εξαιρετικές κριτικές ικανότητες στην ανάπτυξη της τακτικής και της στρατηγικής τους.
    Ακόμα και ο Χίτλερ δεν ήταν τρελός. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε να ψυχαναλύσουμε
    τους νεκρούς.

    »Το βασικό ερώτημα είναι γιατί οι Ιταλοί και οι Γερμανοί έχασαν τα μυαλά τους μ’ αυτούς
    τους αουτσάιντερ που ήθελαν να κυβερνήσουν τις χώρες τους και γιατί τη δεδομένη
    ιστορική στιγμή βρήκαν την εθνικιστική βία ελκυστική. Όλες οι ψυχολογικές εξηγήσεις που
    έχουν δοθεί για τη βία και το μίσος της κοινής γνώμης στην Ιταλία και τη Γερμανία –
    στερήσεις και απώλειες του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, σεξουαλική καταπίεση- ισχύουν
    εξίσου και για τους Βρετανούς ή τους Γάλλους».

    Αληθεύει ότι ο Χίτλερ ήταν λιγότερο ένας φανατικός ιδεολόγος, όπως τον θεωρούν
    πολλοί, και περισσότερο ένας τακτικιστής χωρίς ιδεολογικές δεσμεύσεις; «Η δημόσια
    εικόνα του Χίτλερ ως φανατικού ιδεολόγου τού ήταν πολύ βολική από δύο πλευρές –
    εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασισμένος οπαδός της επανάκτησης της γερμανικής δύναμης
    μέσα από την ακύρωση της ειρηνευτικής συνθήκης των Βερσαλλιών και, επίσης,
    εμφανίστηκε ως ο πιο αποφασιστικός αντίπαλος των κομμουνιστών, που το 1932
    βρίσκονταν σε άνοδο, όπως σε άνοδο βρισκόταν και το Ναζιστικό Κόμμα. Γι’ αυτό ο Χίτλερ
    δεν απάλυνε τη δημόσια εικόνα του αδιάλλακτου. Ακόμη κι έτσι, πολλοί συντηρητικοί είχαν
    τόσο τρομάξει το 1932 από μια επανάληψη της επανάστασης του 1919, που ήθελαν να
    φέρουν τον Χίτλερ στην κυβέρνηση, παρά τις επιφυλάξεις τους για τη συμπεριφορά
    ορισμένων οπαδών του.

    »Ο Χίτλερ δεν δίσταζε να είναι πραγματιστής αν το απαιτούσαν οι καταστάσεις. Το ’36
    ανέβαλε το αντισημιτικό πρόγραμμα του καθεστώτος του στη διάρκεια των Ολυμπιακών
    Αγώνων στο Βερολίνο και κατά καιρούς επέτρεψε σε ορισμένους Εβραίους να γίνουν
    «επίτιμοι άρειοι». Ο Χίτλερ αποδείχτηκε ικανός πραγματιστής κυρίως σε οικονομικά και
    κοινωνικά ζητήματα. Ενώ εμφανιζόταν αδιάλλακτος δημοσίως, είχε κρυφές συναντήσεις με
    επιχειρηματικούς και στρατιωτικούς ηγέτες και τους διαβεβαίωσε ότι θα σεβόταν την
    περιουσία και το κοινωνικό στάτους κβο. Επομένως, έγινε δεκτός από πολλούς
    συντηρητικούς ως το μικρότερο κακό, αναγκαίο για να κρατηθούν οι κομμουνιστές εκτός
    εξουσίας.

    »Η συμμαχία του Χίτλερ με τους συντηρητικούς και η άρνησή του μιας «καφέ επανάστασης»,
    με την οποία οι ναζί στρατιωτικοί θα δέχονταν προσοδοφόρες θέσεις στις επιχειρήσεις και
    στο στρατό δεν άρεσε καθόλου σε κάποια μέλη του Ναζιστικού Κόμματος, αλλά ο Χίτλερ
    συνέτριψε την ανεξαρτησία τους με τη δολοφονία του ηγέτη των Ταγμάτων Εφόδου Ερνεστ
    Ρομ τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», τον Ιούνιο του 1934».
    Αναφέρετε στο βιβλίο ότι οι φασίστες αλλάζουν συχνά θέσεις χωρίς να νιώθουν την
    υποχρέωση να εξηγήσουν τους λόγους. Ποια είναι η διαφορά με τα δημοκρατικά
    κόμματα που υπόσχονται περισσότερα από αυτά που μπορούν να κάνουν ή με τα
    κομμουνιστικά καθεστώτα που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την υπόσχεσή
    τους για ισότητα; «Πιστεύω ότι υπάρχει μια πραγματική διαφορά. Μπορούμε να την
    εξηγήσουμε καλύτερα αν εξετάσουμε τον κύκλο ζωής των φασιστικών κινημάτων και
    κομμάτων. Συνήθως ξεκινούν ως κινήματα διαμαρτυρίας, υιοθετώντας ένα μεγάλο εύρος
    θεμάτων που ακούγονται αντικαθεστωτικά, ακόμη και επαναστατικά. Αν δεν υπήρχε η
    εθνικιστική δημαγωγία τους, θα μπορούσε κανείς να τα νομίσει για αριστερά κινήματα.
    Ακόμη και όταν τα κινήματα ριζώνουν πια ως λειτουργικά κόμματα, εξακολουθούν να
    ακούγονται αντικαθεστωτικά. Στη συνέχεια, καταλαμβάνουν την εξουσία με τη βοήθεια ενός
    κατεστημένου που φοβάται τους ακροαριστερούς περισσότερο από τους ακροδεξιούς. Εκεί
    πια βρίσκουν τρόπους συνύπαρξης με το κατεστημένο, επειδή χρειάζονται το στρατό και
    τους βιομηχάνους για να προετοιμαστούν για τους επιθετικούς τους πολέμους. Στους
    απογοητευμένους αρχικούς οπαδούς τους χρυσώνουν το χάπι με όνειρα εθνικής νίκης και
    κάθαρσης. Φαίνεται, λοιπόν, ότι αποτελεί μέρος της φύσης της φασιστικής εμπειρίας η
    υιοθέτηση και στη συνέχεια η προδοσία των κινημάτων διαμαρτυρίας».

    Παίρνοντας αφορμή και από τη στάση της άκρας Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς
    κατά της παγκοσμιοποίησης, ορισμένοι εμφανίζονται να πιστεύουν ότι η άκρα
    Αριστερά και ο φασισμός έχουν περισσότερα κοινά απ’ ό,τι παραδέχονται. Εσείς τι
    πιστεύετε; «Όταν εξετάσει κανείς τι πραγματικά είπαν και κυρίως τι έκαναν οι φασίστες,
    αποδεικνύεται ότι ο υποτιθέμενος αντικαπιταλισμός του φασισμού δεν εναντιώνεται
    καθόλου στον καπιταλισμό, παρά μόνο σε μεγάλα πολυεθνικά συμφέροντα. Από την άλλη
    πλευρά, οι περισσότεροι σοσιαλιστές δεν είναι αντίθετοι με την παγκοσμιοποίηση των
    θεσμών απόδοσης δικαιοσύνης ή με το δίκαιο εμπόριο.
    »Άλλωστε, ο φασισμός πέτυχε όταν υποσχέθηκε την ήττα μιας Αριστεράς που φαινόταν να
    βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Ο αντισοσιαλισμός και ο αντιφιλελευθερισμός είναι οι
    λόγοι της ύπαρξής του».
    Μερικοί προτιμούν να μιλούν για «ολοκληρωτισμό», περιλαμβάνοντας στον όρο αδιακρίτως
    και το φασισμό και το σταλινισμό. Είναι σωστή αυτή η προσέγγιση; «Μπαίνει κανείς στον
    πειρασμό να χρησιμοποιήσει τον όρο ολοκληρωτισμός επειδή τα μέσα υποταγής που
    χρησιμοποίησαν ο Χίτλερ και ο Στάλιν μοιάζουν πολύ. Για τα θύματα των δύο καθεστώτων,
    οι αστυνομικές υπερβάσεις και τα στρατόπεδα φαίνονται ίδια.
    »Όμως, αν δει κανείς πιο προσεκτικά τα πράγματα, η έννοια του ολοκληρωτισμού κρύβει
    περισσότερα από όσα φανερώνει. Οι όροι είναι βάσιμοι όσο μας βοηθούν να καταλάβουμε
    τον κόσμο. Η έννοια του ολοκληρωτισμού δεν μας λέει τίποτα για το πώς τα φασιστικά
    κινήματα κατέκτησαν και άσκησαν την εξουσία – σε συμμαχία με τους συντηρητικούς. Αν δει
    κανείς προσεκτικά τις φασιστικές κυβερνήσεις που προέκυψαν, δεν ήταν μονολιθικές. Ήταν
    συμμαχίες των παραδοσιακών θεσμών και των ελίτ με τους νέους παράγοντες του
    φασιστικού κόμματος και με στρατιωτικούς που ανταγωνίζονταν μεταξύ τους – οι φασίστες
    έτειναν να πάρουν το πάνω χέρι κάτω από την πίεση του ολοκληρωτικού πολέμου.
    »Αντίθετα, ο Στάλιν κυβέρνησε μέσα από το κόμμα του, χωρίς να έχει να αντιμετωπίσει
    επιχειρηματίες, αριστοκράτες, επαγγελματίες δημόσιους υπαλλήλους, εκκλησίες ή
    αξιωματικούς με ανεξαρτησία σκέψης. …]

    http://www.protovoulia.net/arthra/2010/krisi-fasismos.pdf

  7. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Παρακαλώ να κρατυηθεό το δεύτερο μήνυμα μου.

  8. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Τα ίδια λόγια της πλώρης, με ευαισθησία, χωρίς τζιριτζάντουλες και στροβιλώδη φιγουρίνια ‘σανπεριδιαγράμματα’…Ποιός εζήλωσε το Ζί(β)ζεκ, να μας δώσει κι άλλο τρικ τρεκ….

    Να τρόπος, να παιδί μάλαμα: Η μουσική, πάει κατ’ ευθεία, στην καρδιά! Τό ζήτημα είναι αν έχει κανείς, και αν έχει, πού την έχει…

    Κι ένα απλό .. μιαρό διάγραμμαμίασμα:
    http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/05/2012_10.html
    για τις περιπτώσεις που έγραψα στην αρχή του δελτίου θυέλλης. Κάπου εκεί ανάμεσα βερμούδες και νταχάου ψάξε το στίγμα σου. Δε φαντάζομαι να μην έχεις Τζιπιές τεκνονοικοκύρης υπεράνθωπος…

    Πάρτο αλλιώς, ήδη βρήκες.
    Η Ιθάκη μας θα είναι πάντα εκεί
    όσο και να φουσκώνουν στην πλώρη οι Οδυρμοί μας: http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%AF%CE%B1
    http://eaglestefanos.blogspot.gr/2010/03/blog-post_07.html
    http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/explanatory/peri_agaphs.htm

  9. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    “Και γιατί ν’ απαντήσουμεεεεεεεε;”

  10. Ο/Η Τίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

    Εκτός Αδελφότητος

    Είμεθα Σμήνος Μελισσών που έφαγε το μέλι
    έτσι λεν οι Κηφήνες μας, του Έθνους τ’ άξια Μέλη
    Ξαχάσατε τον Πάγχοντρο, τον λάβρο Επιβήτωρ
    σε ποια Χρυσή μορφοκκλησιά άραγε θάναι Κτήτωρ;
    Ποιός έδωσε την κάπα του για μια χρυσή καπότα
    τον κόσμο που ξεπάγιασε, Κουμπάρεμ, σύρε ρώτα…

    Βάζω μια φέτα από παλιό κλειδωμένο ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ, μήπως ξέρεις κάτι για το κλεδί και με ποιους όρους χρησιμοποείται; Αλλά τι σε μπλέκω και σένα. Από τότε που πήραν οι μικραστο…ί την κατηφόρα, έχουμε δει πολλες κωμικοτραγικές καταστάσεις. Πιστεύω πως τελικά θα το σώσεις το έργο, ειδικά ΕΣΥ.

    Δεν είναι δυνατόν να έχεις την απαίτηση άνθρωποι που τους έλιωσε τα πόδια το άρμα στην Πύλη του Πολυτεχνείου το 1973, επειδή έχεις ένα ηλεκτρονικό κλειδί στο χέρι (δε λέω το πλήρώνεις ΕΣΥ, προπαντός ΝΟΙΚΟΚΥΡΗΣ άνθρωπος είσαι, αλλά να θεωρείς οτι οι ηθικολογικές Τερατωδίες σου για την ΠΡΩΤΙΣΤΗ ηθική βάση του Νόμου, θα στριμωχτούν στα μυαλά τόσων κατά τα άλλα συνανθρώπων μας (που έλεγε κι ένα βαμπίρ που άρχισες να του μοιάζες, το θυμάσαι;)

    Άντε εντάξει η Καλλιόπη μικρομούσα είναι, αλλά κι αν ήταν η Αντιγόνη ΚΚΕ (έστω επιρροή) δεν θα το λέγαμε μήπως και βρει κανα καλοστεκούμενο γαμπρό στον Άδη, για να πληρώσει τη ΔΕΗ…. σα δε ντρεπόμαστε λιγάκι!
    https://karavaki.wordpress.com/2012/11/18/stupid-roles-of-wise-comment/#comment-137

    Δείτε περισσότερα
    https://www.facebook.com/#!/vassilis.vasilis.3

  11. Ο/Η Tίμιος Ντυρκέμογλου λέει:

  12. Παράθεμα: Η πολιτική απάτη και η προσωπική αυταπάτη (δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι) | Το καραβάκι της ιστορίας

  13. Παράθεμα: Η πολιτική απάτη και η προσωπική αυταπάτη (δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι) | Ἑλλήνων Φῶς

  14. Παράθεμα: Τι σηματοδοτεί η κατάργηση της Αντιγόνης στο Λύκειο; | Το καραβάκι της ιστορίας

  15. Παράθεμα: Τι σηματοδοτεί η κατάργηση της Αντιγόνης στο Λύκειο; « ΑΒΕΡΩΦ

  16. Παράθεμα: Τι σηματοδοτεί η κατάργηση της Αντιγόνης στο Λύκειο; | Ἑλλήνων Φῶς

  17. Παράθεμα: Τι σηματοδοτεί η κατάργηση της Αντιγόνης στο Λύκειο; | Γεγονότα στο μικροσκόπιο

  18. Παράθεμα: Τι σηματοδοτεί η κατάργηση της Αντιγόνης στο Λύκειο; | Greek National Pride

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s