Karlgroup ή Euromagnum;

Ενώ ο εκφερόμενος από τις Βρυξέλλες λόγος για τους προσερχόμενους στις κάλπες Έλληνες έχει αποκαλύψει τμήμα των προθέσεων όσων κατέχουν την εξουσία (πίσω δηλαδή από τους εκλεγμένους έμμεσα ή άμεσα Προέδρους), στο εσωτερικό της χώρας, ο κομματικός λόγος “Ιονέσκο” των μνημονιακών κομμάτων (σκληρού πυρήνα και ρεαλιστικής περιφέρειας) δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αλλαγή της γνωστής, σκόπιμα υπεραπλουστευμένης, εγκλωβιστικής, τρομο-διλημματικής ατζέντας. Η κατάδειξη ορισμένων ιστορικών αντιφάσεων και η ανάδειξη ενταφιασμένων ερωτημάτων είναι -ίσως- ο συντομότερος δρόμος γι’ αυτή την αλλαγή. Συνεχίζοντας λοιπόν από εκεί που μείναμε (Βρυξέλλες ή Άαχεν;), ας θέσουμε τα νέα σατιρικά διλήμματα, συμβατά και με τη γλωσσοπλαστική τάση της εποχής (Merkozy, Hollandreou, flexicurity / ευελφάλεια).

Α. Ο Καρλομάγνος μέσα από τη σημερινή Ε.Ε.

Το πολυπολιτισμικό εγκώμιο (laudatio) του βραβευθέντα Βολφ Σόιμπλε έπλεξε ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ. Επιδοκιμάζοντας την προσφορά του στις ευρωπαϊκές υποθέσεις, τον προσφώνησε “Γερμανό και Ευρωπαίο Πατριώτη”, υπενθυμίζοντάς μας τον ευρω-ενοποιητικό κανόνα. Ο Σόιμπλε από την πλευρά του τόνισε ότι “Η Ευρώπη είναι ζήτημα καρδιάς και εσωτερικού φρονήματος” (!). Ζήτησε ενδυνάμωση των θεσμών και προώθηση της ευρωπαϊκής πολιτικής ενοποίησης μέσω της άμεσης εκλογής Προέδρου από τους Ευρωπαίους πολίτες (…λέτε;). Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας που έχει στο παρελθόν δεχθεί χορηγία  από λομπίστα όπλων, είπε ακόμη ότι “Ευρώπη δεν σημαίνει μόνον οικονομία”, ότι η Ευρώπη πρέπει να έχει “ανθρώπινο πρόσωπο”. Διαπίστωσε δηλαδή κάποια καθυστέρηση στο τρένο του ουμανισμού, ενώ θα ήταν ευχής έργο να μας εξηγούσε γιατί στα χαρτονομίσματα του ευρώ δεν κατάφερε η Ευρώπη να αποτυπώσει αυτό το πρόσωπο. Δεν βρήκαν 5-6 προσωπικότητες του ευρωπαϊκού πολιτισμού και προτίμησαν πύλες και γέφυρες; Τα κεντρικά ΜΜΕ πρόβαλαν ιδιαίτερα την “κρίση του ευρώ” ως ευκαιρία προώθησης της πολιτικής ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Μήπως βλέπουμε το δόγμα του σοκ σε νέα εφαρμογή;

Β. Ο Καρλομάγνος μέσα από το Δ.Ν.Τ.

“Κάθε αποδέκτης του βραβείου “Καρλομάγνος” έχει κατανοήσει κάτι θεμελιώδες: Όταν τα έθνη συνενώνονται κάτω από πνεύμα αλληλεγγύης προκειμένου να αντιμετωπίσουν κοινές προκλήσεις, τότε απολαμβάνουμε μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας, ενώ ταυτόχρονα αποφεύγουμε και ένα φαύλο κύκλο συγκρούσεων και αποτελμάτωσης.”

Christine Lagarde – Aachen, 16.5.2012

Γιατί άραγε το Δ.Ν.Τ. επικροτεί και επαυξάνει με άξονα τον στεφθέντα προ 1212 ετών Κάρολο ως αυτοκράτορα των Ρωμαίων; Επειδή, όπως λέει, ο Wolfgang γεννήθηκε ακριβώς 1200 χρόνια μετά τον Κάρολο;

Γ. Η Ελλάδα μέσα από την τελετή βράβευσης

Το “ελληνικό ζήτημα” θίχτηκε επαρκώς γύρω από την τελετή της βράβευσης. Στην Ελλάδα αποδόθηκε ο ρόλος του ευρωαμφισβητία που πρέπει να ξεκαθαρίσει τη θέση της έναντι όλων των υπολοίπων μελών που την δανειοδοτούν και την θέλουν στην οικογένειά τους (μια μέρα μετά ο Σουλτς θα ξεκαθαρίσει στην Αθήνα εν μέσω απειλών ότι “θέλω” σημαίνει κυρίως “ανέχομαι έναν κακό μαθητή”). Στο βραβείο Καρλομάγνου για νέους 2012, η Ελλάδα είχε την τιμητική της. Οι βραβευθέντες Έλληνες έδειξαν αξιοσημείωτη πολιτική αντοχή στον πόλεμο κολακείας, στο καρότειο δηλαδή τμήμα της μαστιγοκαρότειας γιουνκεροσουλτσοσοϊμλικής τακτικής. Ταυτόχρονα δεν παρασύρθηκαν και από τις παγίδες α) της ευρω-αγάπης που καταλογίζει έμμεσα την ευθύνη για ένα πιθανό διαζύγιο στην ελληνική πλευρά, β) της ταύτισης των (ανενημέρωτων) ευρωπαϊκών λαών με τις πολιτικές του Γιούρογκρουπ και της Κομισιόν.

Δ. Η Ευρώπη δεν γνώριζε, τώρα έμαθε…

Εδώ θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί μια Ευρωζώνη που “αγνοούσε” την Goldman Sachs, το τρίο S&P, Moody’s, Fitch, την τακτική των “αγορών” και αδυνατούσε να προβλέψει την ύπαρξη “άτακτων μαθητών” και το κακό που αυτοί μπορούσαν να προξενήσουν στο κοινό νόμισμα, πήρε όντως ασφαλή μέτρα αυτή τη φορά, όπως την κρατική δανειοδότηση των κρατών-μελών μέσω EFSF – ESM. Αν το δούμε ως αγνωσία, τότε οι ευρω-καπετάνιοι πρέπει επειγόντως να παρακολουθήσουν μαθήματα καπιταλισμού. Αν το κρίνουμε ως διαχειριστικό μέτρο, αυτό δείχνει χειρότερο από την προσπάθεια ενός τρύπιου πλοίου μεσοπέλαγα, που αδειάζει μόνο τα νερά με τους κουβάδες, αντί να προσπαθεί να κλείσει την τρύπα. Κι αφού η πρόβλεψη και η ίαση δείχνουν ανεξήγητα ερασιτεχνικές, μένει η περίπτωση μιας σκοπιμότητας. Ενώ διαφαίνονται οι πραγματικοί υπεύθυνοι, εμείς βλέπουμε ήδη, τις φωνές των “αγανακτισμένων” υπουργών / πρωθυπουργών των χωρών που δανειοδοτούν την Ελλάδα, να διεγείρουν τα ένστικτα των “ενημερωμένων” από το Bild και το Focus πολιτών, σπέρνοντας τα αντίστοιχα διαλυτικά μηνύματα στην Ευρωζώνη. Μήπως πρόκειται να φορτωθούν οι Έλληνες και την ευθύνη της διάλυσης του ευρώ; Μήπως τα EFSF – ESM φτιάχτηκαν μόνο για να λειτουργούν ως μηχανισμοί πολιτικής πίεσης; Ακόμα κι αυτοί όμως που καθημερινά τα υποστηρίζουν, αναγκάζονται κάτω από την πίεση των αδιεξόδων που δημιουργούν, να παραδεχθούν ότι δεν είναι μόνον οι «κακοί Έλληνες» υπεύθυνοι για την κρίση δανεισμού, κάποια συνεισφορά είχαν οι δυναστείες «Καραμανλή» και «Παπανδρέου».

Ε. “Ένας Ευρωπαίος Πατριώτης”. Ελάχιστες σκέψεις και ερωτήματα περί της Πατρίδας του

1. Eurogroup και βραβείο “Καρλομάγνος” κάθε άλλο παρά κρύβουν τη στενή τους σχέση. Το απλοϊκό ερώτημα που προκύπτει είναι τι δουλειά έχει η Ελλάδα, αλλά και κάθε κράτος, σε μια Ένωση που συμβολίζεται και νοηματοδοτείται από τον Κάρολο το Μέγα

  • Ηγέτη της βίαιης ένωσης των γερμανικών φύλων υπό τη θρησκευτική ομπρέλα του χριστιανισμού
  • Ηγέτη της διάσπασης του Ρωμαϊκού κράτους, θεμελιωτή της αντιπαλότητας και της προσπάθειας υποκατάστασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με όχημα τον χριστιανισμό του filioque.

Ποια ενότητα της σημερινής Ευρώπης σηματοδοτεί ο Καρλομάγνος, σύμβολο του διχασμού, σύμβολο του εχθρικού δίπολου ΚωνσταντινούποληΑκυίσγρανον (Άαχεν-Εξ λα σαπέλ); Οι Ρωμαίοι επαναστάτες που μετά το 1821 κατήντησαν οι “Έλληνες” εθνικοί ενός εθνικού κράτους, όχι μόνον παραμένουν για την Κομισιόν οι γνωστοί “Γραικοί” δηλαδή οι αιρετικοί χριστιανοί της εποχής του Καρλομάγνου, αλλά ετεροπροσδιορίζονται και ως “Έλληνες = Γραικοί” δηλαδή “μη Ρωμαίοι”, δηλαδή όχι οι πολιτιστικοί απόγονοι του πολυεθνικού ευρωπαϊκού πολιτικού φορέα που επί χίλια χρόνια ονομαζόταν “Ρωμαϊκή αυτοκρατορία” και είχε ως πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Η σκηνή του 2012 δείχνει τον κύριο “the game is over” να μιλά το στο Άαχεν για πολυεπίπεδους (multi level) πατριώτες. Στο φόντο βρίσκεται ο φέρων το σύμβολο του οικουμενικού χριστιανισμού, ο ηγέτης που υπέταξε τον δυτικό ρωμαϊκό κόσμο προτάσσοντας τη δική του πολιτισμική πρόταση και διεκδικώντας μέσω αυτής τον τίτλο και την κυριαρχία επί των χριστιανικών εθνοτήτων. Ερώτημα: ποιαν ακριβώς πατρίδα εννοεί σήμερα ο κ. Juncker;

2. Σε ποιο λεξικό είπαμε ότι περιγράφονται οι νέες ερμηνείες των όρων “αλληλεγγύη”, “σταθερότητα”, “συνεργασία”…; Ο διαφωτισμός υποτίθεται ότι κατοχύρωσε από αιώνες τα δικαιώματα του πολίτη και κατήργησε την επάρατη φεουδαρχία και την “ελέω Θεού μοναρχία”. Μια επιλεκτική / ανατρεπτική εικόνα του Μοντεσκιέ, του Ρουσσώ και του Βολτέρου βλέπουμε σήμερα στην μανιωδώς επαναλαμβανόμενη δήλωση “Η Ευρώπη θέλει την Ελλάδα, όμως η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της”. Μέσω αυτής της δήλωσης, η λαϊκή κυριαρχία, η διάκριση των εξουσιών, τα κοινωνικά συμβόλαια και το δικαίωμα στην αντίθετη άποψη δείχνουν άγνωστες λέξεις για το Eurogroup, την Commission και το (ευρω-ευαίσθητο) I.M.F. Μέσω αυτής της δήλωσης ξορκίζεται ακόμα και ένα ελαφρώς “αντιμνημονιακό-ευρωαμφισβητικό” αποτέλεσμα εκλογών. Πολιτική ισχύ και νομιμοποίηση για την Ε.Ε. φαίνονται να έχουν μόνον πράξεις όπως η προσυνεννόηση του Γ.Α.Π. με το Δ.Ν.Τ., το φούσκωμα του ελλείμματος από τον Παπακωνσταντίνου, ο ωμός εκβιασμός των βουλευτών, η “εκλεγμένη” πρωθυπουργία Παπαδήμου, το “κούρεμα” ασφαλιστικών ταμείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων, μικροομολογιούχων, η “ελεύθερη βούληση” της χώρας να μη δανείζεται από τη Ρωσία, την Κίνα, τις αραβικές χώρες ή το εσωτερικό, η μονοκρατορία των Μ.Μ.Ε. και η εξαθλίωση, η οικονομική μετανάστευση, ο θάνατος που προκαλούν τα CDS. Δικαίωμα στο λαό να διαμορφώνει την πολιτική μέσω της εντολής του ΔΕΝ αναγνωρίζεται από αυτή την Ε.Ε. Κι ας μην αναλύσουμε καθόλου την κατασκευασμένη κρίση δανεισμού. Σημαντικό είναι να δούμε την ανάδειξη του δυτικού αστικού κοινοβουλευτισμού σε νομισματικό πολίτευμα προαποφασισμένης πολιτικής με ευθύνες πολιτών και ανευθυνότητα πολιτικών.

Τι είδους Ευρωπαϊκή Ένωση, τι είδους Ευρωζώνη είναι αυτή που σφόδρα υποστηρίζουν άπαντα τα φιλοευρωπαϊκά-μνημονιακά ελληνικά κόμματα (ναι, και το σοσιαλιστικό) επισείοντας τον κίνδυνο για μεγαλύτερα δεινά στους πολίτες; Ας αποκηρύξουν τουλάχιστον τα κόμματα αυτά τον ουμανισμό-διαφωτισμό, αφού στην ουσία μόνον έναν γαργαλιστικό -ως προς τη βιτρίνα- βάρβαρο καπιταλισμό υπηρετούσαν οι πολιτικές τους. Τι είδους ανθρωπιστικό μήνυμα εκπέμπουν τα σημερινά σχολεία, τα σημερινά νοσοκομεία; Ποιος ευθύνεται για τη φοροδιαφυγή; Και γιατί την ανακάλυψε τώρα η Ε.Ε.; Οι απαντήσεις σε τέτοια θέματα δεν μπορεί να είναι δογματισμοί ή συνθήματα και -κακά τα ψέματα- χρόνος δεν φαίνεται να διατίθεται ούτε από τα φιλοευρωπαϊκά-αντιμνημονιακά κόμματα, ούτε από το κόμμα που επικαλείται ακατάπαυστα τη “συνειδητοποίηση των εργατικών λαϊκών στρωμάτων”. Από την άλλη πλευρά όμως, ποια ανταλλαγή απόψεων, ποιος ελεύθερος διάλογος θα οδηγήσει το χέρι του πολίτη στην επόμενη κάλπη;

 

Συνοψίζοντας

Αυτή η Ε.Ε. δεν πηγαίνει καθόλου καλά. Εδώ και πολλά χρόνια. Το μαρτυρούν τα γενικευμένα αποτελέσματα του πολέμου σε καιρό ειρήνης (αν εξαιρέσουμε τη Γιουγκοσλαβία) για τα οποία οι διοικούντες κραυγάζουν ανεύθυνοι και ενώ παραδέχονται έμμεσα την κυριαρχία του χρήματος, ενοχοποιούν τους πολίτες. Οι συμβολισμοί δίνουν και παίρνουν και πολλοί δηλώνουν Ευρωπαϊστές σε μια Ευρώπη που αποφεύγει να διασαφηνίσει ακόμα και το σύμβολό της, τη σημαία της. (Ποιος θα το πρόσεχε και θα το έκανε θέμα την εποχή της ακατάσχετης ροής δανείων και πλαστικού χρήματος;). Η Ελλάδα που σήμερα φαίνεται να αμφισβητεί την προσφερόμενη από τα δώδεκα αστέρια “ευημερία”, νουθετείται από τους ευρωπαίους αξιωματούχους, οι οποίοι ως φιλεύσπλαχνοι Καρλομάγνοι εργάζονται για τη “σωτηρία” της παρά τη θέλησή της. Ίσως δεν άλλαξαν και τόσο οι καιροί. Ίσως η σημερινή Ελλάδα είναι η Σαξωνία του 8ου αιώνα. Το ερώτημα σ’ αυτή την περίπτωση διατυπώνεται ως εξής: ποιον χριστιανισμό και ποια πολιτική ενοποίηση “προσφέρουν” στην Ελλάδα οι σημερινοί Καρλομάγνοι; Ένα μνημονιακό ευρωσύνταγμα ως Ευαγγέλιο με το ευρώ ως δημοκρατικώς εκλεγμένο Αυτοκράτορα και τα δώδεκα αστέρια ως έμβλημα ελεύθερης / πολλαπλής ερμηνείας;

Στις 28 Μαΐου είχαμε την επέτειο της επίσημης ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ (1979). Ας τη θυμηθούμε, μαζί με την προ μηνών δήλωση του Κων. Καραμανλή (βραβείο “Καρλομάγνος”, 1978). Σήμερα έχουμε την επέτειο της Άλωσης. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το Ζάππειο είχε αρχικά οριστεί γι’ αυτήν την ημέρα, στη συνέχεια, υπήρξε ελληνική παρέμβαση και μεταφέρθηκε η τελετή μια μέρα νωρίτερα. Αφού οι γλώσσες είναι κακές, ας τις αγνοήσουμε. Κάποιοι άλλοι όμως (και μάλιστα Βρετανοί) βλέπουν αντίστοιχες σκοπιμότητες, καταγγέλλοντας και επίθεση κατά των συμφερόντων του Βρετανικού λαού. Κι αυτοί μας καλούν να εξετάσουμε μήπως ο γιαλός ήταν εξ αρχής στραβός, μήπως το πολυπολιτισμικό μοντέλο της απελευθέρωσης είναι πρόφαση, αφού η Ευρώπη πρώτα αποδυναμώνει το εθνικό κράτος, καίει δηλαδή το Γιάννη (κατακερματισμός Γιουγκοσλαβίας-ενίσχυση μειονοτήτων-μεταναστευτική πολιτική), ύστερα τον αλείφει με το πολυεπίπεδο πατριωτικό λάδι, συνοδευμένο από τα σχετικά δάνεια. Είναι λοιπόν μια ευκαιρία η κρίση αυτή, για να εξετάσουμε χωρίς προκαταλήψεις τι έγινε, τι γίνεται, που βαδίζουμε; Ναι! Οι νέοι της Ελλάδας  έδωσαν με τη στάση τους μήνυμα ελπιδοφόρο. Ας μην αφήσουμε τους πολιτικάντηδες-φερέφωνα που βούλιαξαν το έθνος-κράτος να θέτουν και τα διλήμματα των εκλογών. Αφού δεν τόλμησαν να μιλήσουν για την ΑΟΖ και επιχειρούν ακόμα και σήμερα να διχάσουν και να αποπροσανατολίσουν επικαλούμενοι κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς συνασπισμούς, αυτοί είναι άξιοι να απαντούν μόνον σε ερωτήματα σαν αυτά που θέτουν: «Βρυξέλλες ή Άαχεν», «Karlgroup ή Euromagnum;». Ο πολίτης θα δει καθαρότερα, θα τραβήξει μπροστά και η κίνηση αυτή θα τους αναγκάσει σε αναμόρφωση, κάπως μεγαλύτερη από την «επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου» που πρόσφατα ανακάλυψαν. Τα προβλήματα στις οικονομίες προκύπτουν με παράλληλη επίθεση στον πολιτισμό, τη βάση της κοινωνικής συνοχής. Γιατί να πιστέψουμε ότι είναι «συστημικά»;

29.5.2012

Στέργιος Ζυγούρας

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

10 Responses to Karlgroup ή Euromagnum;

  1. Παράθεμα: Karlgroup ή Euromagnum; « Τόνοι καὶ Πνεύματα ….

  2. Παράθεμα: Karlgroup ή Euromagnum; | αἰέν ἀριστεύειν

  3. Παράθεμα: Karlgroup ή Euromagnum; « Citypress-gr®

  4. Ο/Η α.α. λέει:

    Εξαιρετική και πολύ ενδιαφέρουσα η ανάλυση! (Στα περιθώρια που μπορώ να κρίνω βεβαίως!) Μακάρι να άνοιγε και να γινόταν πιο ευρύς ο διάλογος πάνω σε αυτά τα θέματα. Έχω την εντύπωση πως η Ελλάδα εδώ και 2 αι. βρίσκεται σε κρίση ταυτότητας και πραγματικά νομίζω ότι ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε για τις προϋποθέσεις αλλά και για την φύση της ένταξής μας σε μια ένωση που θέλει τελικά να αντικατροπτίζει την «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία [του Γερμανικού έθνους]» καπηλευόμενη πλέον και το όνομα της Ευρώπης. Αλλά ακόμη και τώρα που όλο αυτό το οικοδόμημα τρίζει είναι πολύ λίγες οι στιγμές που τίθενται αυτά τα ερωτήματα και φοβούμε ότι αν δεν εξακριβώσουμε την ταυτότητά μας και τις πραγματικές μας ανάγκες ως συλλογικότητα, είτε τελικά βρεθούμε εκτός ή μείνουμε εντός μιας Ε.Ε. που μάλλον δεν κατανοούμε, θα μείνουμε στο περιθώριο.

    ΜΦΧ

    α.α.

  5. Ο/Η karavaki λέει:

    @ α.α.
    Περισσότερο «καταγραφή», παρά ανάλυση θα έλεγα ότι είναι. Επειδή κι εδώ, γίνεται μια απόπειρα να προσεγγισθεί η αιτία των (διαχρονικών;) δεινών, με όσα μέσα διαθέτει ο καταγράφων. Τίθεται δηλαδή σε διάλογο, σε περαιτέρω αναζήτηση μια μεγάλη σειρά αντιφάσεων που τυχαίνει να αποτελούν και ιστορικά ερωτήματα.
    Η Ελλάδα υπάρχει εδώ και 2 αιώνες και ουδέποτε υπήρξε στο παρελθόν κράτος ελληνικού πολιτισμού. Υπήρχαν δηλαδή «Έλληνες» αλλά όχι «Ελλάδα». Πώς γεννήθηκε το ΕΘΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ και γιατί σήμερα κατεδαφίζεται; Τα δαιδαλώδη γεγονότα του 1821 μας καλούν σε διερεύνηση και φαίνεται ότι μας παραπέμπουν και στα γεγονότα του Καρλομάγνου (σχίσμα) και σε άλλα γεγονότα, όπως ‘ποια είναι αυτή η «Δύση» που αντιμάχεται έναν ελληνικό πολιτισμό;’ Και γιατί όταν αυτός παύει να έχει κρατική υπόσταση (1453) η «Δύση» κατακερματίζεται;

    • Ο/Η α.α. λέει:

      Νομίζω ότι κράτος ή ακόμη κράτη ελληνικού πολιτισμού υπήρξαν, από τις πόλεις κράτη τις αρχαιότητας μέχρι το κράτος της (ανατολικής) ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το οποίο όπως λέει και η Αρβελέρ ναι μεν ήταν πολυεθνικό αλλά ήταν μονοπολιτιστικό από την άλλη. Νομίζω η παγίδα ήταν ο αυθαίρετος περιορισμός του Ελληνισμού στα σύνορα του ελλαδικού κράτους κατά τα πρότυπα του έθνους-κράτους ( μάλιστα όσοι Έλληνες προέρχονταν από τις αλύτρωτες περιοχές δεν ήταν ούτε πολίτες ούτε είχα δικαίωμα ψήφου στο νεοσύστατο κράτος!) αλλά μάλλον το ίδιο εννοούμε. Η αλήθεια είναι πως όντως χρειάζεται μεγάλη διερεύνηση τι έγινε μετά την επανάσταση όπως λέτε… Νομίζω η επανάσταση ξεκίνησε με τελείως διαφορετικές προϋποθέσεις και απ όσα εχω διαβάσει τότε αλλά όχι πριν από την επανάσταση άλλαξε για ακόμη μια φορά η έννοια του «Έλληνα» καθώς και ο προσανατολισμός και συνεπώς και η έκβασή της…. Μάλιστα κάποια πολύ ενδιαφέρουσα αποσπάσματα (για την εποχή τους) μπορεί κανείς να διαβάσει στο βιβλίο «Αυτοκρατορία» του Κ. Ε. Σόκολη αν και δεν το έχω διαβάσει όλο (http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/8/6/3/metadata-kj7h4k3fh1e0g438esfg3bhii6_1307430754.tkl)
      Έχουν πολύ ενδιαφέρον όλα αυτά και βέβαια όχι μόνο ιστορικό. Πάντως αν και δεν αναφέρονται άμεσα σε αυτήν την προβληματική, αξίζει κανείς να παρακολουθήσει νομίζω τις συναντήσεις πολιτικής φιλοσοφίας του Γιανναρά (http://www.antifono.gr/portal/Πρόσωπα/Γιανναράς/oμιλίες-Διαλέξεις/1942-10-συναντήσεις-πολιτικής-φιλοσοφίας-με-τον-Χρήστο-Γιανναρά.html) καθώς και αυτές του Γ. Κοντογιώργη με το θέμα «Ο Ελληνισμός και ο κόσμος σήμερα. Μία απάντηση στην κρίσης;» (http://www.antifono.gr/portal/Πρόσωπα/Κοντογιώργης/oμιλίες-Διαλέξεις/3604-Ο-eλληνισμός-και-ο-κόσμος-σήμερα-Μία-απάντηση-στην-κρίση.html) που σίγουρα την εμπλουτίζουν.

  6. Ο/Η karavaki λέει:

    Όχι, …δεν θα πηγαίναμε και στο επίμαχο θέμα: “τι είναι ελληνικός πολιτισμός;”. Ευχαριστώ για την παρέμβαση και τους συνδέσμους αγαπητέ α.α. Με βάζεις στον πειρασμό μιας όχι σύντομης απάντησης.

    Οι πόλεις-κράτη της αρχαιότητας δεν συγκροτούν “κράτος ελληνικού πολιτισμού”, ούτε κάποια ομοσπονδία, παρά την κοινή συνείδηση. Αυτό φαίνεται στις τραυματικές εν μέρει περιόδους της Αχαϊκής, της Αθηναϊκής και της Μακεδονικής ηγεμονίας. Η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου αποτελεί μια διάχυση του ελληνικού πολιτισμού και επηρεάζει έντονα τις ακολουθούσες οικουμενικότητες: τη ρωμαϊκή και τη χριστιανική.

    Κράτος ελληνικού πολιτισμού (πολυεθνικό) σαφώς και ήταν το Ρωμαϊκό κράτος της Κων/πολης, αυτό όμως δεν είναι κοινώς αποδεκτό, αφού το νεωτερικό μας κράτος του 1833 εκτός από τα δάνεια, υιοθέτησε και τις δυτικές απόψεις περί σκοταδιστικού “Βυζαντίου”, αντίπαλου του ελληνισμού (εννοώντας ότι ο χριστιανισμός πολεμά τον ελληνισμό). Υπάρχει ένα κομμάτι αλήθειας μέσα σ’ αυτό το κατασκευασμένο ψεύδος της συνολικής διαστρέβλωσης, που το αναφέρει και ο Σοκόλης στα περί “παγανισμού”. Ο Σοκόλης αναφέρει σωστά και τα περί της ονομασίας “Βυζάντιο”, όμως δεν τα τοποθετεί χρονικά, ούτε αναφέρει τα περί “Γραικικής Αυτοκρατορίας”. Δηλαδή, το ότι κατά τη Δύση του Καρλομάγνου η Κωνσταντινούπολη δεν είναι “Ρωμαϊκό” κράτος, αλλά “Γραικικό”, αυτό -πρέπει να συνειδητοποιήσουμε- ότι σημαίνει πως: α) αποκτά δικαίωμα στον Ρωμαϊκό τίτλο η Δύση, το χάνει η Κων/πολη. β) Ρωμαίος = Χριστιανός, πράγμα στο οποίο συμφωνούν τόσο η Κωνσταντινούπολη, όσο και το Άαχεν (αφού η δυτική πολιτική ενοποίηση γίνεται στο όνομα του χριστιανισμού). γ) Έλληνας = Γραικός (που όμως σημαίνει «μη Ρωμαίος», αιρετικός)

    Αυτό μας φέρνει ευκολότερα στην λύση του θέματος “τι σημαίνει Έλληνας”. Εδώ φαίνεται ότι ο παραμερισμός της ονομασίας “Έλληνας” κατά τη “Βυζαντινή” περίοδο είχε περισσότερο τεχνικό-πολιτικό χαρακτήρα, παρά δομικό-ουσιαστικό. Ο ελληνικός πολιτισμός της αρχαιότητας συνεχίζει, παρά την ουσιώδη αλλαγή της θρησκείας. Όταν ιστορικοί τοποθετούν την διαμόρφωση της ελληνικής εθνικής συνείδησης στην Δ’ Σταυροφορία, εννοούν και την οριστική ρήξη των ρωμαίων της Κων/πολης με τη χριστιανική Δύση. Στο υπόλοιπο τμήμα της άποψής τους επιφυλάσσομαι, αφού το σκεπτικό τους είναι επηρεασμένο από τη σημερινή οπτική των εθνικών κρατών και την αδυναμία απόρριψης ενός προπαγανδιστικού ουμανισμού που υπερπροβάλλει το “ιδεώδες” της ελληνικής αρχαιότητας, προκειμένου να αντικαταστήσει περαιτέρω τον οικουμενικό χριστιανισμό με τον πολιτικό οικουμενισμό.

    Όσο για τον Ρήγα, τους Υψηλάντες και το Σύνταγμα της Επιδαύρου (στον Σοκόλη), εκεί γίνεται απλή παράθεση στοιχείων, με έμμεση ομογενοποίηση τριών τελείως διαφορετικών καταστάσεων: του Ρήγα ο οποίος στην τελευταία φάση προς την Επανάσταση εμπλέκεται με τον αντίρροπο Ναπολέοντα, της Επανάστασης των Ρωμαίων, όπως οργανώνεται και ανώμαλα ξεκινάει το 1821, και της Μαυροκορδατικής νεωτερικής επέμβασης που στη φάση του 1822 βρίσκεται σε αναγκαστικό συμβιβασμό με τους προκρίτους και την Επανάσταση των Ρωμαίων / του Φοίνικα, την οποία εξαφανίζει ως ένα βαθμό. Συνεπώς, οι όποιες κοινές αναφορές των τριών καταστάσεων για τον χριστιανικό οικουμενισμό θα πρέπει να ιδωθούν κάτω από αυτά τα πρίσματα.

    Αν αποκρυσταλλώσουμε τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές, ίσως διακρίνουμε μια σταθερή μάχη «οικουμενισμού», μια μάχη “παγκοσμιοποίησης”. Της παγκοσμιοποίησης υπό τον χριστιανισμό και της νεωτερικής παγκοσμιοποίησης που εκτοπίζει σταδιακά το χριστιανισμό στη βάση της δογματικής πολυδιάσπασης και των εθνικών κινημάτων, στη συνέχεια της δημιουργίας των συνθηκών για την επανένωση υπό ένα πολιτικό νόμο / δόγμα που ανά τους αιώνες πέρασε από διάφορες φάσεις όπως: αρειανισμός, καθαροί, εικονομαχία, filioque, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ουμανισμός, προτεσταντισμός, καλβινισμός, πρεσβυτεριανισμός, πουριτανισμός, Ιησουίτες, καπιταλισμός, ωφελιμισμός, φιλελευθερισμός, διαφωτισμός, εθνικισμός, δαρβινισμός, μαρξισμός, σοσιαλισμός, διεθνισμός, παγκόσμιοι πόλεμοι, ΟΗΕ, ΕΕ.

    Συμφωνώ με τον Κοντογιώργη, όσο τον έχω παρακολουθήσει, στην ανάλυση του ελληνικού κοσμοπολιτισμού και στην διαμόρφωση του (εξαρτημένου) εθνικού ελληνικού κράτους. Ο Γιανναράς παρά τις περισσότερες επί μέρους αναλύσεις θρησκευτικών και πολιτισμικών παραμέτρων, νομίζω ότι δεν πηγαίνει σε συνολική αποτίμηση και σε διαφωτιστικά συμπεράσματα. Σταματά στα περί πιθηκισμού της Δύσης από το ελληνικό κράτος, αναφέρει τον θετικό ρόλο του δυτικού ανθρωπισμού-διαφωτισμού και καυτηριάζει τα παρακμιακά στοιχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και των δυτικών χριστιανικών Εκκλησιών.

    Η σημερινή συγκυρία είναι η καταλληλότερη ευκαιρία για μια δύσκολη έρευνα: ας ακολουθήσουμε τον δρόμο της πολυδιάσπασης και υπόσκαψης του χριστιανισμού, της δημιουργίας εθνικών θεμάτων μεταξύ των χριστιανών, τον δρόμο του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος και της ηθικής του ωφελιμισμού, σε συνδυασμό με την υποδούλωση κρατών και εθνών μέσω του δανεισμού.

  7. Ο/Η α.α. λέει:

    Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέτε. Μάλιστα σχετικά με το θέμα του ιστορικού σφετερισμού τόσο της αρχαιοελληνικής κληρονομιάς (μέχρι σήμερα) και της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας νομίζω αξίζει κανείς να διερευνήσει και ποια έννοια έχει αποκτήσει η λέξη Ευρώπη, γιατί ακόμη και στις ελληνικές συνειδήσεις, αν δεν κάνω λάθος, Ευρώπη=Δύση ενώ το ανατολικό της μέρος που κατά κάποιο τρόπο ταυτιζόταν με τον ορθόδοξο χριστιανισμό τσουβαλιάζεται ήδη από τον Huntington μαζί με τον ισλαμισμό. (αν θυμάμαι καλά, το αναφέρει και ο γιανναράς σε κάποια απο τις συναντήσεις που παρέθεσα). Παρα ταύτα νομίζω ότι δεν κατανοώ καλά αυτό που λέτε για την μάχη του οικουμενισμού και ποιες ακριβώς είναι οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές.
    Τώρα σχετικά με το τι είναι ελληνικότητα είναι όντως ένα πάρα πολύ μεγάλο θέμα που σίγουρα ο καθένας πρέπει να το κοιτάζει και χωρίς όλες αυτές τις παρωπίδες που μας έχουν φορέσει ή φοράμε και μόνοι μας…
    Ευχαριστώ πολύ για τον διάλογο.

    α.α.

  8. Ο/Η karavaki λέει:

    Να διευκρινίσω αρχικά ότι η φράση μου {υπερπροβάλλει το “ιδεώδες”} ήταν ολότελα ατυχής. Ήθελα να πω υπερπροβάλλει ως απόλυτο “ιδεώδες” την ελληνική αρχαιότητα, δηλαδή κατασκευάζει έναν αντίπαλο του χριστιανισμού και ως πιο κατάλληλος επιλέγεται ο ελληνικός πολιτισμός. Μέσα απ’ αυτό το ιδεώδες, η αγγλική πολιτική εξουσία καταλαμβάνει την εκκλησιαστική ηγεσία (απόσχιση από τη Ρώμη). Πάνω σ’ αυτό το ιδεώδες η Ρώμη κρίνεται “παγίως διεφθαρμένη” και επικρατούν οι Λούθηρος-Καλβίνος. Πότε διεφθάρη κατά τους δυτικούς η Ρωμαϊκή Εκκλησία; 50-60 χρόνια πριν, διεφθαρμένη και αιρετική θεωρείτο η Εκκλησία της Κων/πολης, που μέσω Ιωάννη Παλαιολόγου έπεφτε στα πόδια του Πάπα, για να σωθεί από το Ισλάμ. Αυτός λοιπόν ο δυτικός ουμανισμός προφανώς προβάλλει ηπιότερα το ίδιο αίτημα: του μετέπειτα αντικληρικού / αθεϊκού διαφωτισμού-μαρξισμού.

    Σήμερα που χλευάζεται / συκοφαντείται η Ελλάδα, στη Γερμανία και στην Ολλανδία εμφανίζονται τηλεοπτικά σκετσάκια όπου η ελληνική αρχαιότητα γίνεται σκουπίδι (ως μη χρήσιμη πλέον;). Είναι άσχετα με τις πολιτικές ηγεσίες και αυθόρμητα; Δεν μπορεί να το αποδείξει κάποιος, οι ενδείξεις όμως που βλέπω, λένε: όσο αυθόρμητος ήταν και ο Παπανδρέου που μετεκλογικά “ανακάλυψε” το έλλειμμα, επειδή όμως δεν έφτανε στο επιθυμητό για το ΔΝΤ όριο, το διόγκωσε κιόλας. Ταυτόχρονα, γύριζε διεθνώς κι έλεγε ότι η χώρα (στην οποία κυβέρνησε ο ίδιος ως υπουργός και ο πατέρας του ως πρωθυπουργός) είναι διεφθαρμένη.

    Το project που παρακολουθούμε εδώ και δεκαετίες λέγεται “παγκοσμιοποίηση”. Μερικά ακόμα στοιχεία σχετικά με αυτό που με ρωτάτε: Η Εκκλησία της Ρώμης διέρρηξε τη σχέση της με την Κων/πολη. Η πρώτη ονομάστηκε “Καθολική” (μόνον τέτοια δεν είναι), η δεύτερη παλεύει ακόμα με τον τίτλο του “Οικουμενισμού” (Οικουμενικό Πατριαρχείο). Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, το ελληνικό κράτος του 1833 με το δάνειο των 60 εκατ. φράγκων (Rothschild Παρισιού) και την αντιβασιλεία, πρώτα-πρώτα ασχολήθηκε με την ίδρυση της Ελλαδικής Εκκλησίας (απόσχιση από την Κων/πολη) και την πάταξη της μερίδας που αντιδρούσε (δίκη Κολοκοτρώνη). Η Επανάσταση των Καποδίστρια-Γαζή-Υψηλάντη-Κολοκοτρώνη-Ανδρούτσου… στόχο είχε τη δημιουργία ενός πολυεθνικού χριστιανικού κράτους με κέντρο την Κων/πολη. Η αγγλο-αυστρο-γαλλική πολιτική καθοριζόταν από τους κρατικούς δανειοδότες (τραπεζίτες) που λίγο πριν έσπρωχναν το παγκοσμιοποιητικό αθεϊκό πλαίσιο υπό τον Ναπολέοντα (μη φανταστείτε ότι χρηματοδοτούσαν μόνον αυτόν). Η πολιτική αυτή εμπόδισε την επανάσταση του 1821 και υπέταξε το -μέσω Ναυαρίνου- δημιουργηθέν κρατίδιο, κάνοντάς το “ελληνικό-εθνικό” (όσο μπορούσε) και με παππού, αλλά χωρίς πατέρα. Λίγο πριν τη Γαλλική Επανάσταση οι ίδιες δυνάμεις είχαν συγκρουστεί και στην Αμερική (οι εκατέρωθεν μυστικές εταιρίες διοργάνωναν τις Επαναστάσεις). Τελευταίο στοιχείο (σ’ έναν ατέλειωτο κατάλογο). Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Κων/πολης υπήρξε -όσο έζησε- (για την ακρίβεια ως τον 11ο αιώνα) η παγκοσμιοποίηση της εποχής. Αν ήθελε κάποιος να την ανατρέψει χωρίς πόλεμο [όπλα], πώς θα το έκανε; Μέσω οικονομίας και θρησκείας. Σήμερα, ως ένα ενδιάμεσο στάδιο προς την παγκόσμια κυριαρχία, ανασυστήνεται η αυτοκρατορία του Καρλομάγνου. Πώς; Μέσω οικονομίας και θρησκείας. Μόνο που εδώ η “θρησκεία” θα παίξει μέσα στο πλαίσιο της (μεθοδευμένης) έκρηξης που θα φέρει η τεράστια (μεθοδευμένη) μουσουλμανική διείσδυση στην Ευρώπη.

    Ναι, συχνά όταν σήμερα λέμε “Ευρώπη”, εννοούμε κάτι έξω από μας, αυτό που παλιότερα το λέγαμε “Φραγκιά”, δηλαδή τον ιστορικό αντίπαλο της ρωμηοσύνης. (έχετε προσέξει ότι τη Γαλλία εμείς δεν τη λέμε Φραγκία όπως οι υπόλοιποι ευρωπαίοι;)

    Κι εγώ ευχαριστώ για τις παρεμβάσεις σας, τέτοια θέματα δεν εξαντλούνται ποτέ.

  9. Ο/Η α.α. λέει:

    Ναι τώρα καταλαβαίνω τι εννοείτε. Και σίγουρα αξίζει κανεις να τα μελετά όλα αυτά.

    α.α.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s