Ο προ-επαναστατικός Καποδίστριας, 1814-1821 (β΄ μέρος)

Τομή στην συνέχεια μισού αιώνα αγώνων χειραφέτησης *

Στέλιος Αλειφαντής

* Η δημοσίευση βασίζεται σε εισήγηση του συγγραφέα σε Διεθνολογική Συζήτηση που διοργάνωσε η Γεωγραφική Εταιρία «Στράβων» στις 12 Απριλίου 2018 με θέμα «Ιωάννης Καποδίστριας: Το Ελληνικό ζήτημα στο Διεθνές Σύστημα Ισορροπίας Δυνάμεων, 1814-1821».

Συνέχεια από το α΄ μέρος

Στα 1816 η αποσαφήνιση της ανατολικής πολιτικής του Τσάρου Αλέξανδρου με την ευκαιρία των διπλωματικών οδηγιών προς τον ρώσο πρέσβη στην Πόλη, Γρ. Στρογκανόφ, ακύρωσε την προσδοκία και επιδίωξη του Καποδίστρια, ότι η επίλυση του Ελληνικού ζητήματος μπορούσε να προέλθει από την ρωσική επιδίωξη ενός νέου ρωσο-τουρκικού πολέμου, τον οποίο ο Αλέξανδρος Α’ ρητά απέκλειε ως ενδεχόμενο του ορατού μέλλοντος. Παρά τις εμφατικές Καποδιστριακές διατυπώσεις, η διπλωματική οδηγία προς τον Γρ. Στρογκανόφ, αλλά και οι λοιπές κατά καιρούς οδηγίες, ήταν να επιδιώξει ο πρέσβης την επίλυση των εκκρεμοτήτων του 1812 με διάλογο αποφεύγοντας την ολίσθηση σε εντάσεις.[15] Ακόμη και στα 1819, ο Αλέξανδρος Α’ στην ευρύτερη θεώρηση της «προστασίας των ομόδοξων» συνέχισε να κράτα ήπιους τόνους μη ανταποκρινόμενος στις προσδοκίες υποστήριξης αλλά και στον υποβόσκοντα αναβρασμό των υποτελών στην Πύλη.[16] Συνέχεια

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Ο προ-επαναστατικός Καποδίστριας, 1814-1821 (α΄ μέρος)

Τομή στην συνέχεια μισού αιώνα αγώνων χειραφέτησης *

Στέλιος Αλειφαντής

* Η δημοσίευση βασίζεται σε εισήγηση του συγγραφέα σε Διεθνολογική Συζήτηση που διοργάνωσε η Γεωγραφική Εταιρία «Στράβων» στις 12 Απριλίου 2018 με θέμα «Ιωάννης Καποδίστριας: Το Ελληνικό ζήτημα στο Διεθνές Σύστημα Ισορροπίας Δυνάμεων, 1814-1821».

Η ευρωπαϊκή «Συνεννόηση Δυνάμεων» (Concert of Powers) που θεσπίστηκε με τη Διάσκεψη ή το Συνέδριο της Βιέννης (1815) και με άλλες Διασκέψεις που ακολούθησαν (Άαχεν, Τροππάου, Λάϋμπαχ, Βερόνα), δεν υπερέβη αλλά αναπαρήγαγε τον ανταγωνισμό (ή την πολύ άνιση συχνά αποκαλούμενη «Ισορροπία») των Μεγάλων Δυνάμεων.[1] Το ζητούμενο της Βιέννης ήταν μια σταθεροποίηση των σχέσεων των Μ. Δυνάμεων στην καρδιά της γηραιάς ηπείρου με τρείς «διευθετήσεις»: στο γερμανικό ζήτημα, στο πολωνικό ζήτημα και εμμέσως στο ανατολικό ζήτημα. Στο πρώτο επιλέχθηκε Αυστρο-Γερμανική Συνομοσπονδία, στο δεύτερο επιλέχθηκε το Ενωμένο Πολωνικό Βασίλειο με την Ρωσία και στο τρίτο επιλέχθηκε σιωπηρά η de facto οθωμανική εδαφική ακεραιότητα.[2] Το Συνέδριο της Βιέννης ήταν μια εξέχουσα διπλωματική επιτυχία της αγγλικής και αυστριακής διπλωματίας, που επιδίωξαν να περιορίσουν τα πολιτικά ερείσματα της Ρωσίας στον γερμανικό χώρο, τα οποία προσέφερε η ρωσική στρατιωτική υπεροχή. Συνέχεια

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Ήταν και ο Καρλομάγνος υπέρμαχος του «γονέας 1, γονέας 2»;

Με την ίδια λογική δεν είναι ανθρώπινο δικαίωμα και το «γονέας 3»; Το «γονέας x» Το «γονέας 0»; Τι θα έλεγε ο Καρλομάγνος γι’ αυτό;

Πολλοί ερμηνεύουν τη σημερινή κίνηση των Φράγκων (δηλ. Γάλλων) σχετικά με την αντικατάσταση στο σχολείο της σήμανσης «πατέρας – μητέρα» από τους όρους «γονέας 1 – γονέας 2» σχετίζοντάς τον Μακρόν με τους Ρότσιλντ, άρα, με το χρήμα. Το χρήμα όμως είναι το μέσον. Ο στόχος ποιος είναι; Στόχος αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η  απόλυτη και οριστική απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό. Αυτό γίνεται με την κατάργηση όλων όσων δένουν τον άνθρωπο με τον Θεό. Αυτό σηματοδοτεί και το βραβείο Καρλομάγνου που -τυπικά- δίνεται σε όσους συνεισφέρουν στην ευρωπαϊκή ενοποίηση και την διατήρηση της ειρήνης. Ένα βραβείο που πήραν στο παρελθόν πολλοί πολιτικοί. Από τον Κ. Καραμανλή μέχρι τον W. Schäuble και τον Μακρόν. Η επιδίωξη κάποιων είναι διαχρονική. Η αποχριστιανοποίηση και η εωσφοροποίηση της Ευρώπης. Και ο Φράγκος ηγέτης, ο Καρλομάγνος, που τον 8ο αιώνα παρίστανε τον χριστιανό, θεμελίωσε την απομάκρυνση της Δύσης από την Κωνσταντινούπολη με το ζήτημα του filioque. Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο βήμα της «εκ των έσω» επίθεσης.

Συνέχεια

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Η Ελληνική Επανάσταση από τον Ρήγα (1798) ως τη στέψη του Ναπολέοντα (1804)

Κοραής εναντίον Πάριου; “Απελευθερωμένη” Ρώμη εναντίον Παναγίου Τάφου; Κανένα από τα δυο δεν περιγράφει από μόνο του την σύγκρουση, όπως, αντίστοιχα, το 1824 (Κουντουριώτης εναντίον Μαυρομιχάλη ή Στερεοελλαδίτες εναντίον Πελοποννησίων).  Η πραγματική μάχη γίνεται από την αντιχριστιανική υπερεθνικότητα εναντίον της χριστιανικής υπερεθνικότητας. Πατέρες και Αδελφοί υποστηρίζουν το 1798 τα δικά τους επιχειρήματα για την Ελληνική Επανάσταση που είχε ήδη εμποδιστεί από την παρισινή εξέγερση του 1789.

Συνέχεια

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Καταδικάστηκε δίκαια η Μαρία Αντουανέτα;

Καταδικάστηκε δίκαια η Μαρία Αντουανέτα; (1793)

Αυτό το ερώτημα θέτει το ντοκιμαντέρ, άρα η απάντηση περιορίζεται από το ίδιο το ερώτημα που μπερδεύει το πολιτικό με το νομικό ζήτημα. Παρότι το ντοκιμαντέρ δέχεται πως δεν θα έπρεπε να συγχέεται η νομική με την πολιτική πλευρά του θέματος, παρότι η ίδια η Γαλλική Επανάσταση έμμεσα τίθεται εκτός του πραγματικού της πλαισίου, κάποιες πλευρές της νέας ηθικής και του κράτους δικαίου που πρέσβευε ο ιακωβινισμός αναδεικνύονται αρκετά καλά. Αυτό που ενδιαφέρει άμεσα την Ελλάδα είναι ότι η Γαλλική Επανάσταση σπάει το μέτωπο του πολέμου ενάντια στους Οθωμανούς. Ο πόλεμος Ρωσίας και Αυστρίας εναντίον του Σουλτάνου καταρρέει, όταν αμφότεροι θα αντιμετωπίσουν νέους εχθρούς. Συνέχεια

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια

ΠΕΦ: Διαμαρτυρία για το νέο πλήγμα κατά των Λατινικών και της ανθρωπιστικής παιδείας

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ

Διαμαρτυρία για το νέο πλήγμα κατά των Λατινικών και της ανθρωπιστικής παιδείας

Αθήνα, 27/2/2019

Δύο αλλεπάλληλα βαρύτατα πλήγματα δέχθηκαν πρόσφατα τα φιλολογικά μαθήματα και κατ’ επέκτασιν η ανθρωπιστική παιδεία: Το πρώτο σχετίζεται με την πρόσφατη εξαγγελία από την Πολιτεία περί οριστικής κατάργησης του μαθήματος των Λατινικών από τα υποχρεωτικώς διδασκόμενα και πανελλαδικώς εξεταζόμενα για την εισαγωγή των υποψηφίων του τομέα των Ανθρωπιστικών Επιστημών στα ΑΕΙ. Συνέχεια

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο «ασυνάρτητος» αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης και η «επικουρική» Φιλική Εταιρεία

Η πάγια προσπάθεια της αριστεράς να εμφανίσει την Ελληνική Επανάσταση ως απότοκη της Γαλλικής δεν θα μπορούσε να εξαιρέσει το θέμα «Φιλική Εταιρεία«. Ενώ λοιπόν η μαρξιστική ιστορία και η εκφρασμένη πολιτική της βούληση αδυνατεί επί 200 χρόνια να υποδείξει την Γαλλική Εταιρεία την οποία μιμήθηκε η Ελληνική Εταιρεία των Φίλων, ο νυν πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης συνέχισε την παράδοση. Εκτίμησε ότι τα αστικά περιβάλλοντα που φιλοξένησαν τη δράση της Εταιρείας ήταν περισσότερο ευαίσθητα απέναντι στις γενικότερες ευρωπαϊκές ανακατατάξεις και αναζητήσεις της εποχής. Έμμεση ταύτιση υπήρξε και ως προς τον «ρομαντικό και ανεπαρκή» αρχηγό Αλέξανδρο Υψηλάντη, όπως τα σχολικά βιβλία παρουσιάζουν τον αρχηγό της Επανάστασης. Για κάποιο λόγο που μόνον ο ΠτΒ μπορεί να εξηγήσει, δεν αρκεί ούτε η β΄ (βελτιωμένη) ιδρυτική τριάδα (με τον Ξάνθο στην θέση του Αναγνωστόπουλου) για να πιστοποιήσει την «λαϊκή Επανάσταση». Η εγκαταλειφθήσα -παλαιοκομμουνιστική- άποψη της «ταξικής Επανάστασης» επανέρχεται μέσα από την επαναπροσέγγιση της ιστορίας των κοινωνικών ομάδων που στήριξαν την Εταιρεία, μέσα κι έξω από τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η τούρτα έχει και κερασάκι, γιατί ο ΠτΒ συνέχισε μια ακόμα παράδοση. Αυτήν που βλέπει «επικουρική» την Φιλική Εταιρεία και χρήσιμη μόνο μέχρι τον Μάρτιο του 1821. Συνέχεια

Posted in Uncategorized | 3 Σχόλια